ดี ๆ ก็…” พี่เป้าพลันนึกขึ้นมาได้ ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินมาว่าสกุลอวี๋ถวายสูตรทำชาดซึ่งเป็นมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษ จึงได้รับพระกรุณาจากเบื้องบน ทำให้ร่ำรวยขึ้นมาทันตาเห็น
ตอนนั้นเขายังทอดถอนใจกับพวกลูกน้องอยู่เลยว่านี่คงเป็นชะตาลิขิต เกิดมามีวาสนา บรรพบุรุษทิ้งมรดกตกทอดไว้ให้จึงบันดาลให้เจ้ากลายเป็นเศรษฐี
ถ้าเกิดมาไร้วาสนา พยายามไขว่คว้าทั้งชีวิตก็ยังยากจนอยู่ดี
“หมายความว่าสูตรนั่นแท้จริงแล้วเป็นของบ้านพวกเจ้า?!” พี่เป้าใจเต้นระทึก
เขารู้ว่าจูต้าเหนียงมีความสามารถ แต่คิดไม่ถึงว่าแค่สูตรลับสูตรเดียวก็สามารถไปเข้าตาพวกคนตระกูลใหญ่ได้ ถ้าอย่างนั้น…
มีสูตรตกทอดจากบรรพบุรุษสักอย่างหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่หลังจากขายสูตรทำชาดไปแล้ว จูต้าเหนียงยังมีสูตรทำอาหารออกมาอีก ทั้งยังสามารถดึงดูดนายท่านผู้เฒ่าซุนมาได้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสามารถทำได้แล้ว
จูอู่พยักหน้า “ใช่แล้ว! เพราะเรื่องนี้ พวกข้าจึงค่อนข้างอ่อนไหวเวลามีคนมาหมายตาสูตรของครอบครัว พอได้ยินว่ามีเรื่องทำนองนี้อีกก็ยากจะทำใจให้สงบได้ พี่เป้า ถ้ามีคนแย่งสูตรทำอาหารไปได้อีก ครอบครัวพวกข้าคง…”
เขาไม่ได้พูดจนจบ แต่ทิ้งไว้ให้อีกฝ่ายคิดต่อ
พี่เป้าอารมณ์ไม่ดีเสียแล้ว ยากนักกว่าเขาจะมีความหวังว่าจะได้สร้างเนื้อสร้างตัวสักครั้ง เขาไม่อยากให้ฝันสลายไปทั้งอย่างนี้
ยิ่งไปกว่านั้น นั่นยังเป็นแค่บ่อนพนันเล็ก ๆ อย่างบ่อนพนันอี้ซิง
บ่อนพนันอี้
