บทที่ 529 ข้าไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย
กล่าวกันตามตรง จูกู่กับจูหมี่คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจูซื่อที่เป็นผู้ชายคนหนึ่งจะมีฝีมือทำครัวดีเช่นนี้?!
ทั้งที่ใช้วัตถุดิบเหมือนกัน แต่อาหารที่เขาปรุงออกมานั้นกลับอร่อยกว่าคนอื่น
พวกเขาอธิบายความรู้สึกนั้นไม่ถูก เมื่อกินเข้าไปคำแรกก็จะทำให้หนอนตะกละในท้องขยุกขยิกออกมา อยากกินคำต่อไปอย่างห้ามใจไม่อยู่
หากมีนักกินอยู่ตรงนี้ด้วยคงกล่าวเช่นนี้เป็นแน่ “ความรู้สึกเช่นนั้นก็คือ เขาดึงเอกลักษณ์ดั้งเดิมของอาหารชนิดนั้นออกมา ยิ่งเข้าใกล้รสชาติดั้งเดิมได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้คนหลงใหลได้มากเท่านั้น”
จูกู่กับจูหมี่ไม่ใช่นักกิน ย่อมไม่รู้ว่าจะอธิบายออกมาอย่างไร พวกเขาเพียงชมว่า
“อร่อย!”
“พี่สี่ ท่านทำได้อร่อยยิ่ง!”
……
จูอู่รู้สึกว่าตนเองได้หน้าไปด้วยจึงกล่าวขึ้นอย่างยินดี “ใช่ไหม? ข้าบอกแล้วว่าฝีมือทำอาหารของพี่สี่ยอดเยี่ยมยิ่ง ผู้หญิงในบ้านไม่มีใครสู้เขาได้สักคน”
จูซื่อที่ได้รับคำชมเชยรู้สึกปีติยินดียิ่ง
กินข้าวเสร็จแล้ว จูซื่อกับจูอู่ก็ไม่ได้ให้พวกเขาสองคนเร่งกลับไปกลางราตรี เพียงถามทั้งสองคนว่าวันรุ่งขึ้นต้องไปทำงานเวลาไหน แล้วพาพวกเขาไปปูเสื่อนอนในเรือนหลังใหม่
“ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้เช้าพวกข้าจะไปยืมเกวียนเทียมวัวกับเจ้าหน้าที่ รับรองว่าพาพวกเจ้าไปส่งทันเวลาแน่นอน”
ทั้งให้กินข้าวและจะไปส่ง จูกู่กับจูหมี่เกรงใจยิ่ง
เพราะพวกเขาคิดไม่ถึงว่าพวกตนแค่มาส่งข่าวเท่านั้
