หลี่ซื่อจัดการเรียบร้อยก็ปัดไม้ปัดมือ แล้วผลักเขาออกมาข้างนอก “เอาล่ะ ๆ จะไม่ทำอีกแล้ว ไปเถอะ ไปนอนดีกว่า เจ้าก็เหนื่อยเหมือนกัน รีบไปพักผ่อน”
“ไม่ต้องมาว่าข้าเลย ถ้าเจ้าเหนื่อยก็พูดออกมา ท่านแม่ไม่ใช่คนไร้เหตุผล” จูซื่อกล่าว
“ข้ารู้ ข้าเห็นว่าครอบครัวเรามีความเป็นอยู่ดีขึ้นทุกวันก็เลยดีใจนี่นา…” หลี่ซื่อพูดพลางปราดเข้ามากระซิบให้จูซื่อฟังว่าที่บ้านหาเงินได้เท่าไหร่แล้ว
อย่าได้ดูถูกการรับซื้อแป้งมันเทศเพื่อนำไปขายต่อเช่นนี้เชียว
หนึ่งชั่งอาจทำเงินได้ไม่เท่าไหร่ แต่เมื่อนำแป้งมันเทศมาทำเป็นเส้นมันเทศแล้วเอาไปตากแห้ง ทั้งช่วยให้อิ่มท้องและเก็บรักษาไว้ได้นาน คนมากมายล้วนอยากซื้อ
ตัดส่วนที่ขายให้ภัตตาคารทางด้านพี่เป้าออกไป ลำพังเส้นมันเทศที่ขายปลีกก็เป็นรายได้ไม่น้อยแล้ว
“แต่น่าเสียดาย ถึงปีนี้จะมีคนปลูกมันเทศกันไม่น้อย ทว่าแต่ละบ้านก็เก็บเกี่ยวมันเทศกันได้ไม่มาก อาจดูเหมือนเยอะ แต่พอตัดส่วนที่เก็บไว้กินและสำรองไว้ปลูกออกไป ส่วนที่จะแบ่งออกมาขายได้ก็ไม่มากอะไรเลย”
“ตัดส่วนที่ส่งไปให้ภัตตาคารพี่เป้า เส้นมันเทศที่เอามาขายได้ในแต่ละวันก็ยิ่งน้อยลงไปอีก ปริมาณมีจำกัด”
“ไม่อย่างนั้น ถ้าขายแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เอาแค่ตำบลอันจิ่วและตำบลอี้คัง เท่านี้ก็รวยแล้ว”
……
ตอนนอนอยู่บนเตียง หลี่ซื่อยังคงพูดถึงเรื่องนี้ไม่หยุด
พูดไปพูดมา เสียงก็เบาลงเรื่อย ๆ จนหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ตอนที่นางใกล้จะหลับไป ในหั
