อยมาก
เพิ่งจะนั่งลงได้ครู่หนึ่งก็รู้สึกว่าอากาศค่อนข้างร้อน เมิ่งซีปลดกระดุมชุดกาวน์ออก เธอค่อนข้างรู้สึกอึดอัดและอบอ้าวจนทนไม่ไหว
เมิ่งซีถามขึ้นว่า “เพิ่งเลิกเรียน?”
ถึงแม้ว่าเฉินชางจะไม่ได้ไปเข้าชั้นเรียน แต่อิงตามระเบียบการแล้วจะต้องเข้าชั้นเรียนแล้ว เขากล่าวตามความจริงด้วยความสุขุมเยือกเย็นมาก “เอ่อ หลังจากฉลองวันชาติ ก็เริ่มติดตามอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างเป็นทางการแล้วครับ”
เมิ่งซี “อ้อ” แล้วก็กล่าวขึ้นว่า “หัวหน้ากวน หัวหน้าสำนักงานบัณฑิตศึกษาเคยบอกฉันเรื่องคุณแล้ว บอกว่า…คุณทำงานอยู่แผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลอันดับสอง คุณทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยใช่มั้ย”
เฉินชางหัวเราะกระอักกระอ่วน เขาประพฤติตัวไม่สมกับการเป็นนักศึกษาปริญญาโทจริงๆ คนอื่นๆ ต่างก็ไปติดตามอาจารย์ที่ปรึกษาของตนเองตามโรงพยาบาลที่อาจารย์ที่ปรึกษาสังกัดอยู่และฝึกอบรมที่นั่น แต่เฉินชางทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลอันดับสองอยู่แล้วจึงทำได้แค่เลือกวิธีพบกันครึ่งทาง
“ครับ แต่อาจารย์เมิ่งครับ ผมจะพยายามมาพบอาจารย์ให้บ่อยที่สุด”
เมิ่งซีดูเหมือนว่าจะกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ หลังจากที่นิ่งเงียบอยู่สองสามนาที เธอก็มองเฉินชางพร้อมกล่าวขึ้นว่า “ฉันจะให้ตัวเลือกคุณสองตัวเลือก…
…ตัวเลือกที่หนึ่งก็คือคุณไม่ต้องมาพบฉัน ถึงเวลาเข้าชั้นเรียนก็ไปเข้าเรียน ใช้ชื่อฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาก็พอ ฉันเองก็ไม่คิดจะก้าวก่ายพฤติกรรมของคุณ ถึงยังไง…ถึงยังไงก็ส
