บทที่ 526 ข้าไม่ได้สวมหมวกเขียวให้เหล่าเฉียน
มาถึงเรือนจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อ จูเอ้อร์เม่ยกำลังประคองถ้วยกินข้าว
วันนี้นางเดินทางไปกลับหมู่บ้านเฉียนเฉวียนกับเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสสกุลจูก็เหน็ดเหนื่อยไม่น้อย
เดิมทีนางนึกว่าตนเองกลับไปครานี้เรื่องก็คงจะจบแล้ว แต่กลายเป็นว่าเหล่าเฉียนเก็บเสื้อผ้าของนางใส่ห่อแล้วโยนออกมาให้
เรื่องนี้มีบางอย่างแปลก ๆ!
นางพุ้ยข้าวใส่ปากพลางด่าทอเหล่าเฉียน
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสื่นไม่พูดไม่จา แต่สะกิดแขนกันเอง เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยชอบใจพี่สาวของสามีที่กลับเรือนมาอีกรอบผู้นี้สักเท่าใด
พวกนางไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกลับมาอีก อาหารเย็นวันนี้จึงเตรียมข้าวสวยเอาไว้ แต่ตนเองเพิ่งกินไปได้ไม่กี่คำ จูเอ้อร์เม่ยกลับกินไปถ้วยใหญ่แล้ว
จูซานเสิ่น : นี่เป็นข้าวสวยเชียวนะ!
จูซื่อเสิ่นก็มีสีหนักอกหนักใจ : แล้วจะทำอย่างไร? สามีเจ้ายังมองอยู่นะ
จูซานเสิ่นเห็นจูเหล่าซานบอกให้จูเอ้อร์เม่ยกินข้าวเยอะ ๆ ก็โมโหจนแทบกระอัก
ข้าวสวยที่คนในครอบครัวตนเองยังตัดใจกินไม่ลงกลับเอามาให้ ‘คนนอก’ กินทั้งอย่างนี้ มันน่าปวดใจไหม?
สิ่งที่ทำให้นางโมโหขึ้นไปอีกก็คือ จูเอ้อร์เม่ยกินหมดไปถ้วยหนึ่งแล้วยังร้องขออีกถ้วย
คราวนี้จูซานเสิ่นทนไม่ไหวแล้ว “หมดแล้ว”
“หมดแล้ว? เจ้าไม่อยากให้ข้ากินอิ่มมากกว่ากระมัง?” จูเอ้อร์เม่ยถลึงตามองมา “ทำไม คิดว่าข้าถูกเหล่าเฉียนปลดกลับมามันน่าอายมากเลยใช่ไหม แม้แต่ข้าวก็ไม
