บทที่ 523 พวกเจ้าตีกันด้วย?
แต่ละครั้งที่เย่อวี๋หรานให้จูปาเม่ยเอาสิ่งของมาส่งให้ มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ได้อ้างชื่อของพ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจู?
นางยังดูจะไร้ความอดทนต่อเรื่องของจูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่น
บางครั้งคนเราก็เป็นเช่นนี้ ทั้ง ๆ ที่อยากให้อีกฝ่ายช่วย แต่กลับไม่กล้าพูดออกมา เอาแต่วกไปวนมา…
เดิมทีนั้นพ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูคิดว่าขอแค่จูเอ้อร์เม่ยไม่โง่เขลา นางคงจะขอร้องเย่อวี๋หรานด้วยตัวเอง
คิดไม่ถึงว่าจูเอ้อร์เม่ยจะพูดว่า ‘ยอมตายดีกว่าขอร้อง’
พ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจู “…”
โง่เง่า ตายยังมิสู้ดิ้นรนมีชีวิตต่อไป เข้าใจไหม?
จูเอ้อร์เม่ยน้อยใจ “อยากช่วยก็ช่วยสิ พล่ามไร้สาระทำไมเยอะแยะ?”
“เจ้าพูดเองว่าจะไม่ขอร้องข้านี่นา?” เย่อวี๋หรานยืนอยู่ที่เดิม พลางเผยสีหน้าบริสุทธิ์ใจ
จูเอ้อร์เม่ยเอ่ยว่า “ข้าไปขอร้องเจ้าตอนไหน เจ้าเสนอหน้าอยากช่วยข้าเองนี่?”
“ปากแข็งจริง ๆ…”
“เจ้าว่าอะไรนะ?!”
“ไม่มีอะไร ข้าไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย” เย่อวี๋หรานยักไหล่ปฏิเสธ
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลี่ซื่อคิดว่า ทำไมรู้สึกว่าอาหญิงรองทะเลาะกับแม่สามีของพวกนางเช่นนี้แล้วออกจะน่าขันกันนะ?
จูเอ้อร์เม่ยย่อมไม่อยากตาย มิเช่นนั้นก็คงไม่กลับมาขอความช่วยเหลือจากสกุลจูแล้ว
แต่นางไม่เต็มใจจะออกปากขอร้องเย่อวี๋หราน
โชคดีที่เย่อวี๋หรานไม่ได้ถือสา
นางไม่ได้คาดคั้นถามจูเอ้อร์เม่ยเหมือนคนอื่น ๆ ในสกุลจูว่าตอนอยู่เรือนแม่สามีนั้นทำผิดมาใช่ไหม
