ทางนั้นถึงได้ปลดจากการเป็นภรรยา
เย่อวี๋หรานนั้นไม่เหมือนกัน นางถามว่า “เจ้าลองนึกดู ก่อนเจ้าจะถูกปลด ที่เรือนมีอะไรผิดปกติไปหรือไม่”
“ผิดปกติ? ไม่มีนี่นา ก็เหมือนกับที่ผ่านมา…” จูเอ้อร์เม่ยย้อนนึก “นอกจากเรื่องหนังสือหย่าก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แค่กะทันหันมาก ข้าคิดอยู่นานก็ยังไม่รู้ว่าเกิดปัญหาขึ้นตรงไหน”
“ไม่ถูกต้อง จะต้องมีตรงไหนผิดปกติไปแน่นอน แต่เจ้าไม่ได้สังเกต เป็นต้นว่าเจ้าทะเลาะกับเหล่าเฉียน หรือคนอื่นในเรือนดูผิดปกติไปจากที่เคย”
“เอ่อ” จูเอ้อร์เม่ยแลดูกระอักกระอ่วน “ข้ากับเหล่าเฉียนทะเลาะกันเป็นประจำอยู่แล้ว…”
“เล่ารายละเอียดมา”
จูเอ้อร์เม่ยสงสัยว่าอีกฝ่ายจงใจสร้างความลำบากให้ตนเอง แต่ก็ไม่มีหลักฐาน จึงได้แต่เล่าออกมาช้า ๆ
เพราะเหตุใดนางกับเหล่าเฉียนจึงทะเลาะกัน พูดไปพูดมาก็เป็นเพราะความจนนั่นเอง
ถ้าทางด้านเย่อวี๋หรานยากจนเหมือนกันก็อาจไม่เป็นไร ทุกคนล้วนยากจนเหมือนกัน จิตใจยังสงบลงได้ แต่สองปีมานี้ครอบครัวเย่อวี๋หรานกลับเริ่มร่ำรวยขึ้นมา ไม่เพียงครอบครัวตนเองเท่านั้น แต่ยังพาให้ครอบครัวของจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อ กระทั่งครอบครัวญาติพี่น้องรวมถึงหมู่บ้านสกุลจูขยับฐานะขึ้นมาด้วย
ตอนนี้เหล่าเฉียนเริ่มไม่พอใจเสียแล้ว เขาหันมาตะคอกใส่จูเอ้อร์เม่ย “นั่นก็เป็นบ้านเดิมของเจ้าเหมือนกัน ทำไมคนอื่นล้วนได้แบ่งน้ำแกง แต่น้องสามีอย่างเจ้ากลับไม่ได้?”
จูเอ้อร์เม่ยมีนิสัยหัวร้อนง่ายเช่นกัน
