บทที่ 522 ข้าไม่ขอร้องพวกท่านแล้ว
ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!
คนหนึ่งถูกบริภาษจนจิตใจด้านชา คิดแต่จะตายท่าเดียว คนหนึ่งอยากให้อีกฝ่ายไปตายเสียเดี๋ยวนั้น กลัวว่าอีกฝ่ายจะทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูล สถานการณ์ยุ่งเหยิงเอาการ
สะใภ้สกุลจูไม่มีใครกล้าปริปาก กลัวว่าไฟโทสะของพ่อสามีจะลุกลามมาถึงตนเอง
แต่คนที่มีลูกสาวก็อดจะเห็นด้วยไม่ได้ นั่นน่ะสิ น้องสามีเป็นย่าคนแล้วนะ ยังจะถูกปลดกลับบ้านเดิมมาอีก ลูกสาวของนางที่ออกเรือนไปแล้วจะทำอย่างไร?
ถ้าถูกสาดน้ำโคลนใส่ทั้งอย่างนี้ ชั่วชีวิตก็อย่าหวังเลยว่าจะล้างออกได้
จูเอ้อร์เม่ยร้องไห้จนไม่เหลือเสียงร้อง มีเพียงน้ำตาที่หลั่งไหลลงมาเป็นสาย
“ได้ ข้าตายก็ได้ ข้าจะไปตายที่เรือนสกุลเฉียน เท่านี้คงได้แล้วใช่ไหม?”
“ข้าไม่ขอร้องพวกท่านแล้ว ข้าจะไปตายเอง!”
……
นางบอกให้จูเหล่าโถว จูเหล่าซาน และจูเหล่าซื่อปล่อยนาง
“พี่ใหญ่ น้องสาม น้องสี่ ตอนที่ข้าออกเรือนไป ใครพูดไว้นะ?”
“ตอนนั้นใครกันที่พูดว่าถ้าคนสกุลเฉียนกล้าแตะต้องข้าแม้ปลายนิ้ว พวกท่านก็จะไปแก้แค้นให้ข้า?”
“ชีวิตนี้ข้าไม่เคยขอร้องพวกท่านมาก่อน ตอนนี้พอมาขอร้องพวกท่านจริง ๆ พวกท่านกลับทำแบบนี้กับข้า?”
จูเอ้อร์เม่ยปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ถลึงตามองพวกเขาอย่างโกรธแค้น กล่าวเสียงกร้าวว่า “ประเสริฐ ประเสริฐยิ่ง เรื่องที่ข้าเสียใจที่สุดในชีวิตนี้ก็คือเกิดมาในสกุลจูของพวกท่าน! ข้ายอมตายอยู่ข้างนอกดีกว่ากลับมาที่นี่อีกเป็น
