บทที่ 521 จูเอ้อร์เม่ย
“แม่สามีของเจ้าไม่อยู่?” หลินจ้าวซื่อเห็นเช่นนั้นก็ประหลาดใจ “ข้าได้ยินมาว่าตอนนี้แม่สามีของเจ้าไม่ค่อยออกไปไหนไม่ใช่หรือ?”
หลินซื่อเทน้ำชาให้แขกพลางกล่าวว่า “ปกติไม่มีธุระอะไร ท่านแม่ก็ไม่ค่อยออกจาเรือนเจ้าค่ะ แต่วันนี้ที่เรือนอาสามกับอาสี่มีเรื่องเล็กน้อย ท่านแม่จึงพาพี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง กับพี่สะใภ้สี่ไปช่วย”
“เช่นนั้นพวกข้าคงมาผิดจังหวะจริง ๆ” หลินจ้าวซื่อกล่าว “ถ้าแม่สามีเจ้าไม่ว่าง พวกข้าค่อยมาวันหลังก็ได้ ที่จริงก็ไม่ได้มีธุระสำคัญอะไร ก็แค่เรื่องแป้งมันเทศ…”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ปาเม่ยไปเรียกก็คงได้แล้ว”
……
มาอยู่โลกนี้ก็ตั้งนานแล้ว แต่ว่ากันตามตรง เย่อวี๋หรานเคยพูดจากับน้องสาวแท้ ๆ ของจูเหล่าโถวแค่ไม่กี่ประโยคเท่านั้น
ที่ผ่านมาเวลาที่เรือนจัดงานมงคล อีกฝ่ายเพียงบากหน้ามากินข้าวมื้อเดียวก็จากไป
บางครั้งแม้แต่คนก็ยังไม่มา แค่ให้คนส่งของขวัญมาให้เท่านั้น
ภาพลักษณ์ของอีกฝ่ายในความทรงจำของเย่อวี๋หรานก็คือหน้าเหลืองผอมแห้ง สวมเสื้อผ้าเก่าโทรม ท่าทางยากจนข้นแค้น
แต่จูเอ้อร์เม่ยที่เป็นเช่นนี้กลับโวยวายว่าถูกปลดเนี่ยนะ?!
หญิงปากสว่างเรือนข้าง ๆ ที่ก่อเรื่องไว้ขนาดนั้น นางยังไม่เห็นว่าจูหย่งหนิงจะปลดเลย ไม่รู้ว่าจูเอ้อร์เม่ยทำอะไรลงไป เป็นย่าคนแล้วเหมือนกัน แต่กลับถูกสามีปลดเนี่ยนะ?!
ไม่เพียงแค่เย่อวี๋หรานที่ประหลาดใจ จูเหล่าโถว จูเหล่าซาน และจูเหล่าซื่อก็ตกใจ
