บทที่ 520 คนกินข้าวเหมือนกันแต่กลับมีนิสัยใจคอต่างกัน
นอกจากมารดาของหลี่ซื่อแล้ว มารดาของหลิ่วซื่อและหลิวซื่อก็มาด้วยเช่นกัน
เทียบกับแม่หลี่ที่มนุษยสัมพันธ์ดี พวกนางสองคนด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด
แม่หลิวมีอุบายในใจ แต่จิตใจไม่หนักแน่นพอ มักทำให้คนมองเห็นเจตนาซ่อนเร้น แต่นางเองกลับไม่รู้ตัว
เพียงเห็นนางก็สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมหลิวซื่อจึงเป็นคนเช่นนั้น
“จูต้าเหนียง รบกวนเจ้าจริง ๆ ถ้าไม่ได้เจ้า ข้าก็ไม่รู้ว่าซุ่ยซุ่ยของข้าจะกลายเป็นแบบไหนไปแล้ว”
“ไอ้หยา เจ้าไม่รู้อะไร พอมีมันเทศของเจ้า คนในหมู่บ้านก็อิจฉาข้ายกใหญ่ มีแต่คนยอว่าลูกสาวข้าได้แต่งให้คนดี ๆ”
“ฮ่า ๆๆ…ตอนนี้ข้ามีหน้ามีตาในหมู่บ้านยิ่งนัก”
……
นี่ก็คือแม่หลิวที่ย่ามอกย่ามใจประหนึ่งว่าครอบครัวตนเองเก็บได้ก้อนทอง
ยิ้มจนหุบปากไม่มิด ทั้งยังไม่รู้จักเก็บอาการ คนเก็บก้อนทองได้คือสกุลจูชัด ๆ เกี่ยวอะไรกับนางกัน?
เห็นได้ชัดว่าแม่หลิวไม่ได้ตระหนักถึงจุดนี้
ตอนเจรจาการค้ากับเย่อวี๋หรานก็หาได้เกรงอกเกรงใจ บอกว่านางรับปากคนในหมู่บ้านไว้แล้ว เรื่องนี้ให้นางเป็นคนออกหน้าจัดการ
“จูต้าเหนียง เรื่องเล็กแค่นี้ เจ้าคงไม่ทำให้ข้าต้องเสียหน้ากับคนในหมู่บ้านจนไม่มีหน้าไปพบใครหรอกใช่ไหม?”
เมื่อเย่อวี๋หรานมีท่าทีบ่ายเบี่ยง นางก็พูดมาอีกว่า “เจ้ารับมันเทศจากใครก็เหมือนกัน เจ้าแค่รับคนอื่นน้อยหน่อย รับของพวกข้ามากหน่อย แบบนี้ก็ได้นี่นา”
เย่อวี๋หราน “…”
