งก็เยอะมาก
จิ่งหรานเริ่มงานก็ได้ตำแหน่งรองหัวหน้าเลย ได้สวัสดิการที่อยู่อาศัย จัดหางานให้คนรักได้ เมื่อเทียบกับชีวิตของเขาแล้ว คงต้องใช้เวลาต่อสู้ดิ้นรนอีกหลายสิบปี แล้วที่สำคัญที่สุดคือจิ่งหรานมีอนาคตที่สดใสอย่างไร้ขีดจำกัด
เฉียนหลินยืนอยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ รู้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่ปริปากพูดอะไรใดๆ สักคำ
และในตอนนี้เอง เขาถึงค่อยๆ เดินเข้าไปถามหลัวโจว “รุ่นพี่ ผู้หญิงที่ชื่อเกิ่งเหยียน...เคยเป็นอะไรกับเฉินชางมาก่อนหรือครับ”
หลัวโจวชะงัก เขาหันไปมองเฉียนหลิน “เกิ่งเหยียนกับเฉินชางเป็นแฟนกันเมื่อสมัยเรียนปริญญาตรี ตอนนั้นค่อนข้างเป็นที่สนใจของคนในชั้นเรียน ต่อมาหลังจากที่เกิ่งเหยียนไปเรียนต่อปริยญาโทในเมืองหลวงแล้ว เรื่องราวหลังจากนั้นพวกเราก็ไม่ค่อยรู้แล้ว แต่…ดูจากตอนนี้แล้ว คุณก็เห็นแล้ว”
เฉียนหลินพยักหน้า ถึงแม้ว่าเขากับจิ่งหรานจะห่างกันหลายรุ่น แต่เขาก็พอจะเคยได้ยินอยู่บ้างว่าที่มหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมลฑลตงหยางมีนักศึกษาที่ล้ำเลิศเช่นนี้
คิดไม่ถึงว่าจะเป็นศัตรูหัวใจของ…ผู้มีพระคุณของตน
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉียนหลินอดรู้สึกคิดร้ายต่อเกิ่งเหยียนกับจิ่งหรานมากขึ้นไม่ไ
