่อมเก็บเกี่ยวได้น้อยกว่าอยู่แล้ว
ถ้าเป็นฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูร้อนละก็…
เพียงคิดดู พวกเขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?
เย่อวี๋หรานมองสีท้องฟ้าแล้วกล่าวว่า “ทุกท่านยังไม่ต้องรีบร้อน พวกเราไปถามเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสกันก่อน ดูว่าหลายวันหลังจากนี้สภาพอากาศจะเป็นอย่างไร ถ้าอากาศแจ่มใสก็ปล่อยไว้ก่อน พออากาศเย็นลง พวกเราค่อยเก็บเกี่ยวก็ยังไม่สาย”
ทุกคนค่อนข้างเชื่อถือวาจาเย่อวี๋หราน จึงเดินตามนางไปที่เรือนของเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส
มิคาดว่าเพิ่งเดินออกมาได้ไม่ทันไรก็เห็นเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสต่างคนต่างพาลูกชายเดินตรงมาทางนี้
“ฮ่า ๆๆๆ…จูต้าเหนียง ไม่ต้องให้เจ้ามาหาพวกข้าหรอก พวกข้าก็อยากมาร่วมสนุกด้วยเหมือนกัน” เจ้าหน้าที่พูดพลางเหลือบเห็นมันเทศบนพื้น สีหน้าฉายรอยยินดี
เขาสาวเท้าเร็ว ๆ เข้าไปดูเครือที่มีมันเทศห้อยอยู่หลายหัวนั้น แล้วหยิบหัวขนาดกลาง ๆ ขึ้นมา
“ไม่แย่เลย ดีกว่าที่คิดไว้เสียอีก”
“จูต้าเหนียง เจ้าปลูกมันเทศได้เก่งกาจจริง ๆ เฉพาะแปลงนี้ก็คงได้หลายหาบแล้วกระมัง?”
เทียบกับคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน สกุลจูยังมีต้นกล้าเพิ่มมาอีกหนึ่งหมู่ ย่อมได้ผลเก็บเกี่ยวมากกว่าคนอื่น ๆ
แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ คนในหมู่บ้านก็ไม่คิดว่าจะมีปัญหาอะไร มีปัญหาตรงไหนกัน คนเขาพาเจ้าปลูกแล้ว ทั้งยังแบ่งกล้ามันเทศให้เจ้าแล้ว ยังจะเอาอย่างไรอีก?
ขอเพียงเป็นคนที่มีสมองก็คงไม่ถึงขั้นเป็นโรคอิจฉาตาร้อนแค่เพราะเรื่องนี้
เย่อวี๋ห
