ดึงตัวเธอไว้
“ฉินเยว่ ฉันจะบอกคุณให้รู้ไว้ ผู้ชายคนนั้นเขาไม่ใช่คนดีอะไร คุณจะรู้สึกเห็นอกเห็นใจเขาไม่ได้นะคะ คุณดูเขาสิคะ อะไรๆ ก็ไม่บอก…”
“…มีบัตรประชาชนชัดๆ แต่บอกพวกเราว่าไม่มี มีครอบครัวก็ไม่ยอมบอก ไม่ใช่เพราะว่าไม่อยากจ่ายเงินหรือไงกัน…”
“…ถ้าผู้ป่วยที่มาโรงพยาบาลเป็นเหมือนเขากันหมด พวกเราไม่ต้องติดหนี้แทนพวกเขาหรือไง ที่เขาทำตัวให้ดูน่าสงสารเพราะเขามีเหตุผล! ฉันบอกเลยว่าฉันไม่พอใจ…”
“…เป็นคนน่าสงสาร ก็อย่าเอาแต่ปากแข็งแบบไร้เหตุผล”
ฉินเยว่ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก “พวกเราอาจจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตเขาก็ได้ เราจะนิ่งนอนใจกับความเป็นความตายของคนไม่ได้!…”
“…ซึ่งเขาเองก็ไม่ยอมถอดใจแน่ พวกเราพยายามช่วยเขาให้เต็มที่เถอะ…ถ้าไม่ต้องผ่าตัด ค่ารักษาก็ไม่เท่าไหร่!”
ฉางลี่น่าพ่นลมหายใจออกทางจมูกด้วยความไม่พอใจ “ฉินเยว่ คุณยังอ่อนต่อโลกเกินไป คนประเภทนี้ฉันรู้จักดี!…”
“…เอาความเมตตาของพวกเรามาเป็นแต้มต่อ! อยากจะได้รับการรักษาพยาบาลฟรี คุณคอยดูเถอะ ถ้าเราบอกว่าไม่ต้องผ่าตัด เขาจะต้องโวยวายแน่!…”
“…คนประเภทนี้ฉันเห็นมาเยอะแล้ว! ถ้าคุณบอกเขาว่าไม่ต้องผ่าตัด เขาจะต้องโวยวายโรงพยาบาลจนเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตแน่!”
…
เถามี่ หลี่เป่าซาน เฉินชาง รวมทั้งหยางเสี่ยวหมิง หัวหน้าแผนกโรคปอดต่างก็มารวมตัวกันอยู่ในห้องทำงานของแผนกฉุกเฉิน ปรึกษาหารือกันเรื่องแนวทางการผ่าตัดของจูหย่งวั่ง
ผลสรุปชัดเจน
