เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้จริงๆ เธอน่ารักจริงๆ!
แล้วใบหน้าของเสี่ยวเถียนเถียนก็แดงระเรื่อในเวลาต่อมา
เมื่อหวังเชียนเห็นเถียนเถียน เขาเองก็รู้สึกเอ็นดูมากเช่นกัน เขารีบวิ่งเข้าไป คิดจะอุ้มเด็กหญิงตัวน้อย “เถียนเถียน อาก็อยากให้หนูหอม!”
สีหน้าของเถียนเถียนเปลี่ยนไปทันที เธอลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไป!
หลังจากที่วิ่งออกไปแล้ว เห็นว่าไม่มีใครวิ่งตาม เธอก็วกกลับมาอีกครั้ง เธอเกาะขอบประตู เอียงศีรษะชะเง้อหน้ามอง เมื่อเห็นว่าหวังเชียนไม่อยู่ในห้องแล้ว เธอก็เดินย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง คว้ากล่องข้าวแล้ววิ่งออกไป
พฤติกรรมเช่นนี้ของเด็กหญิงตัวน้อย ทำเอาทุกคนต่างก็พากันหัวเราะเฮฮากันยกใหญ่
แม้แต่ตอนนางพยาบาลที่มีหน้าที่ทำแผลอยู่ในห้องฉุกเฉินไปทำแผลให้เสี่ยวเถียนเถียน เสี่ยวเถียนเถียนบอกเธอว่าเรียกเสี่ยวเถียนเถียนไม่ได้ ต้องเรียกว่าภรรยาตัวน้อยของเฉินชาง เมื่อนางพยาบาลทำตามที่ต้องการแล้ว เสี่ยวเถียนถียนถึงวางตัวเรียบร้อยราวกับเป็นคุณนายหญิง ส่งยิ้มให้กับนางพยาบาล
สองวันผ่านไป เสี่ยวเถียนเถียนออกจากโรงพยาบาลแล้ว หลังจากที่สวีเหลียงดำเนินการตามระเบียบขั้นตอนเรียบร้อยแล้ว เขาก็พาเสี่ยวเถียนเถียนกลับบ้าน
ในตอนที่พ่อกับแม่ของเสี่ยวเถียนเถียนจะพาเสี่ยวเถียนเถียนกลับ เสี่ยวเถียนเถียนร้องไห้แทบขาดใจ ไม่ว่าจะทำอย่างไรเธอก็ไม่ยอมกลับ ปากพูดแต่ว่า “แม่จ๋าๆ อย่าพรากเราจากกัน…หนูจะแต่งงานกับคุณอาเฉินชางเท่านั้น”
เป็นค
