เข้ามา น้ำเสียงค่อนข้างอึมครึม ฟังดูไม่พอใจ “ซ่งเฉียง มาที่ห้องประชุมชั้นยี่สิบเอ็ดด้วยครับ”
ซ่งเฉียงมองชื่อที่ปรากฎบนโทรศัพท์ เมื่อพบว่าเป็นชื่อของรองผู้อำนวยการ หนังตาพลันกระตุกถี่ยิบ!
“ได้ครับรองผู้อำนวยการ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”
เมื่อวางโทรศัพท์ไปแล้ว ซ่งเฉียงก็คิดว่าตอนนี้คนเพียงคนเดียวที่จะแก้ไขเรื่องนี้ได้ก็คือเฉินชาง
แม้จะไม่รู้ว่าเฉินชางทำเรื่องให้มาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร แต่ซ่งเฉียงคิดว่าจะต้องไปหาเฉินชางแล้ว
เรื่องนี้ตนมักง่ายเกินไปจริงๆ ประเมินเฉินชางต่ำเกินไป!
เขามีคนถือหางอยู่หลายคน คิดไม่ถึงจริงๆ…
เมื่อคิดถึงตรงนี้ซ่งเฉียงก็สูดหายใจลึก พูดกับพนักงานที่อยู่ด้านนอกว่า “ขอเบอร์โทรของเฉินชางด้วยครับ”
จากนั้นจึงกดโทรหาเฉินชาง รีบกล่าวว่า “เฉินชาง ผมซ่งเฉียงนะครับ”
“ตู๊ดๆๆ…”
ซ่งเฉียงตกตะลึงจนตาค้างไปโดยพลัน
เฉินชาง ผมยอมเรียกคุณว่าปู่เลย
เมื่อเฉินชางเห็นว่าเป็นซ่งเฉียงก็กดตัดสายไปทันที การพูดคุยกับซ่งเฉียงจะสำคัญไปกว่าการแลกเวรได้อย่างไร
เมื่อหลี่เป่าซานเห็นทุกคนแรกเวรกันเรียบร้อยแล้ว เดิมทีคิดว่าคงไม่มีเรื่องอะไรอีก แต่จู่ๆ เฉินปิ่งเซิงก็พูดขึ้นว่า “หัวหน้าครับ เมื่อวานฝ่ายกิจการแพทย์ออกหนังสือตักเตือนและลงโทษเฉินชางมาสองฉบับ…คุณดูสิครับ…”
หลี่เป่าซานชะงักไปทันที
แต่ละวันเขาไม่มีอารมณ์ไปใส่ใจเรื่องพวกนี้ จะรู้ได้อย่างไรว่าเฉินชางถูกลงโทษ ยิ่งไปกว่านั้นยามปกติเฉินชางเป็นคนซื่อสัต
