ย์เอาจริงเอาจัง เคยทำเรื่องนอกกฎที่ไหนกัน
ดังนั้นเมื่อได้ยินเรื่องนี้หลี่เป่าซานก็ถามอย่างสงสัย “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเฉินชางถูกทำโทษได้ล่ะ”
ทุกคนเงียบไปทันที
เฉินปิ่งเซิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งให้เขาดู “หัวหน้าครับ คุณลองดูสิครับ”
หลี่เป่าซานหน้าดำคร่ำเครียด อ่านด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น เมื่ออ่านจบก็รู้สึกหนังตากระตุก!
คนอื่นไม่รู้ แต่เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่ามันเกิดอะไรขึ้น?
การผ่าตัดเมื่อวันก่อน เฉินชางถูกดึงตัวไปกะทันหัน
ฉินเยว่รีบพูดว่า “หัวหน้าแผนกคะ วันนั้นฉันมาเข้าเวรแทนเฉินชาง ยิ่งไปกว่านั้น…ก่อนหน้านี้หยวนฟางก็อยู่ตลอด แผนกฉุกเฉินไม่ได้ถูกปล่อยว่างนะคะ!”
หลี่เป่าซานได้ยินดังนั้นก็รีบถามทันที “ทำไมซ่งเฉียงถึงทำแบบนี้?”
นางพยาบาลที่เป็นเวรวันนั้นและเห็นเรื่องราวทั้งหมดรีบพูดขึ้นว่า “หัวหน้าแผนกคะ วันนั้น คืนที่หมอเฉินเป็นเวร มีคนไข้มาหลายคน…ตอนนั้นซ่งเฉียงต้องการให้หญิงร่ำรวยคนหนึ่งแซงคิว แต่ถูกปฏิเสธ! หลังจากนั้นก็มีเรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน อาจทำให้ซ่งเฉียงรู้สึกเสียหน้าได้ค่ะ”
หลี่เป่าซานเข้าใจกระจ่างขึ้นมาโดยพลัน ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!
ทุกคนมองไปยังเฉินชาง ส่วนเฉินชางก็ยังยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบนิ่ง เดิมทีเขาก็ไม่ได้ทำผิดอะไร แต่หากซ่งเฉียงจะทำให้เฉินชางผิดให้ได้แล้วโรงพยาบาลไม่ยอมทวงความยุติธรรมให้เฉินชาง เขาจะต้องลาออกแน่
หน่วยงานแบบนี้อยู่ไปจะมีความหมายอะไร
ดวงตาของหลี่เป่าซานแปรเปลี
