บทที่ 515 ข้านึกว่าเจ้าไม่ต้องการข้าอีกแล้ว
หลี่ซื่อคิดในใจ ‘ที่แท้เจ้าก็รู้เหมือนกัน? รู้แล้วทำไมยังทำอีก?’
“แต่ข้ายังจะทำอย่างไรได้? นี่ก็น้องสาวแท้ ๆ นั่นก็หลานสาวแท้ ๆ นอกจากข้าแล้วยังจะมีใครดูแลพวกนาง? จะให้ข้าเบิกตามองพวกนางไปตายโดยไม่ทำอะไรเลยงั้นหรือ?”
“เอ่อ ไม่ได้มีใครห้ามไม่ให้เจ้าเลี้ยงนี่…” หลี่ซื่อลองใคร่ครวญจากมุมมองของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก รู้สึกว่าสถานการณ์ของน้องสะใภ้ห้าผู้นี้ชวนลำบากใจอยู่บ้างจริง ๆ
จะเลี้ยงก็ไม่ดี ไม่เลี้ยงก็ไม่ดี
“พวกท่านไม่ได้ห้ามข้าก็จริง” หลินซื่อพูดอยู่น้ำตาก็ร่วงลงมา “แต่พวกท่านก็ไม่ได้มีสีหน้าดี ๆ ให้ข้า ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรผิด ทำไมพวกท่านถึงทำแบบนี้กับข้า?”
หลี่ซื่อเห็นอีกฝ่ายร่ำไห้โศกาก็พลันใจอ่อนไปชั่วขณะ
ความจริงแล้วปัญหาพวกนั้นของหลินซื่อก็มีแต่เรื่องเดิม ๆ ก่อนหน้านี้เย่อวี๋หรานเคยพูดไปแล้ว
น่าเสียดายที่หลินซื่อไม่เคยฟังใส่ใจ
เมื่อหลินซื่อได้ฟังหลี่ซื่อเน้นย้ำอีกครั้ง จิตใจก็พลันพังทลาย
“ข้า…”
“น้องสะใภ้ห้า ไม่มีใครรอเจ้าตลอดไปและไม่มีใครสมควรช่วยเจ้าไปตลอด ดังนั้นเหนือสิ่งอื่นใดนั้นเจ้าคือเมียของน้องห้า ถ้าวันไหนเจ้าไม่ใช่แล้ว…”
……
อีกด้านหนึ่ง จูอู่สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเล่ารายละเอียดแผนการที่เขาและพวกพี่สะใภ้สี่ร่วมกันคิดออกมาจนหมดสิ้น
เย่อวี๋หรานรู้สึกเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ประหลาดใจไปเสียทีเดียว เพราะหลินซื่
