บทที่ 514 เรื่องถึงท่านแม่แล้ว
“ฮือ ๆๆ…ท่านแม่ ท่านต้องมอบความเป็นธรรมให้ข้านะเจ้าคะ…”
ภายในเรือนหลังใหม่ หลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยไม่ได้อยู่ที่นั่น กลับเป็นจูปาเม่ยที่กำลังนั่งเล่นกับซานเป่าและซื่อเป่าอยู่บนม้านั่ง
ส่วนเย่อวี๋หรานนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือถือเชือกเหมือนกำลังถักอะไรบางอย่าง
“ทำไมข้าเหมือนได้ยินเสียงพี่สะใภ้ห้าของเจ้าร้องไห้เลยเล่า?” เป็นเสียงร้องไห้ที่เพี้ยนไปจากยามปกติ เย่อวี๋หรานเกือบฟังไม่ออก
“พี่สะใภ้ห้าหรือเจ้าคะ?” จูปาเม่ยเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ไม่หรอกมั้งเจ้าคะ พี่สะใภ้ห้าจะร้องไห้ทำไม?”
ขณะคุยกันอยู่ หลินซื่อก็วิ่งเข้ามาจากข้างนอกด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำมูกน้ำตา
“ท่านแม่…ท่านต้องมอบความเป็นธรรมให้ข้านะเจ้าคะ เหล่าอู่ไม่ต้องการข้าแล้ว…”
หลินซื่อคุกเข่าลงตรงหน้าเย่อวี๋หรานเสียงดังตึง
คนในเรือนสะดุ้งตกใจ
“พี่สะใภ้ห้า ท่านทำอะไรน่ะ? พี่ห้าทำอะไรท่าน?” จูปาเม่ยตามไม่ทัน
บางครั้งพี่ห้าของนางอาจดุกับพี่สะใภ้ห้าไปบ้าง แต่คำพูดทำนองว่าไม่ต้องการนางอีกแล้วของพี่สะใภ้ห้ามาจากไหนกัน?
ซานเป่ากับซื่อเป่าเบิกตากว้าง เด็กน้อยทั้งสองไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เย่อวี๋หรานจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นเด็กสองคนนี้จึงบอกจูปาเม่ยว่า “ปาเม่ย พาซานเป่ากับซื่อเป่าไปเรือนข้าง ๆ”
“หา? แต่ข้า…” จูปาเม่ยมองเย่อวี๋หรานแล้วมองไปยังหลานชายสองคน ได้แต่ตัดสินใจเลือกอย่างจนใจ
เฮ้อ…ข้าต้องเสียส
