บทที่ 513 จูอู่นอกใจ
ยามบ่ายวันหนึ่งภายในเรือนสกุลจู
หลี่ซื่อคอยท่ารอโอกาส เมื่อเห็นหลินซื่อกลับมาจากไปซักผ้าและกำลังตากผ้าอยู่ จึงเดินเข้าไปหาทันที
“อะแฮ่ม…” นางกระแอม
หลินซื่อเห็นอีกฝ่ายมาโผล่ด้านหลังตนเองก็นึกสงสัย “ท่านเอาแต่ตามหลังข้ามาทำไม? ซานเป่ากับซื่อเป่าเล่า ทำไมไม่เห็นพวกเขาเลย?”
“น้องสาวเจ้าพาพวกเขาไปเล่นที่เรือนข้าง ๆ แล้ว พวกนางว่างพอดีจึงอยากช่วยสอนให้พวกเขาท่องกลอนคัดอักษร…”
หลินซื่อยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นท่านต้องขอบคุณน้องสาวของข้าแล้วนะ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกนาง ลูกชายสองคนของท่านคงไม่ได้ถูกเลี้ยงมาดีปานนี้”
“เจ้าพูดถูกทีเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้ามีน้องสาวที่รู้ความสองคนแบบนี้ บางครั้งข้ายังคร้านจะสนใจเจ้า ชีวิตที่สุขสงบ เจ้ายังทำให้ยุ่งเหยิงได้ มันช่าง…”
หลี่ซื่อยังพูดไม่จบ หลินซื่อก็หน้าเปลี่ยนสีเสียแล้ว “ท่านพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร? ข้าไปล่วงเกินท่านตรงไหน ถึงได้มาพูดแบบนี้กับข้า?”
“เอ่อ” หลี่ซื่อมีท่าทางร้อนตัว แต่ก็ยังพูดอ้อมไปอ้อมมา “ไม่มีอะไรสักหน่อย แค่ได้ยินข่าวลือที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่มาเท่านั้น ก็จริงนะ เป็นแค่ข่าวลือ อาจจะไม่จริงก็ได้ เจ้าถือว่าข้าเสียสติพูดจาเหลวไหลก็แล้วกัน…”
พูดจบแล้วก็หมุนกายตั้งท่าจะจากไป
หลินซื่อประหลาดใจ เอ๋ แปลกจริง ทำไมนางไม่ทะเลาะกับข้าเสียเล่า?
ข่าวลือไม่แน่ว่าจะจริงอะไรกัน นางต้องการพูดอะไรกันแน่?
ถ้าหลี่ซื่อทะเลาะกับนางเสียตรงนั้น
