บทที่ 512 พี่รองโง่เกินไปแล้ว
วันต่อมาระหว่างที่กำลังกินอาหารเช้า เย่อวี๋หรานก็ประกาศว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จูปาเม่ยจะต้องเริ่มเรียนเรื่อง ‘หลักเตือนใจสตรี’
จูปาเม่ยเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ท่านแม่ ข้า…..ไม่ใช่ว่ายังเรียนไม่จบหรือเจ้าคะ?”
เย่อวี๋หรานไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ “ไม่เป็นไร เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง เรียนเรื่อง ‘หลักเตือนใจสตรี’ ก่อน เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เด็กสาวจากสกุลที่ร่ำรวยล้วนต้องเรียน”
“อ้อ” เมื่อได้ยินว่าเป็นสิ่งที่คนจากตระกูลที่ร่ำรวยต้องเรียน จูปาเม่ยก็ไม่มีความเห็นอะไรอีก
ส่วนเรื่องที่ต้องไปขอโทษจูเหล่าโถว เมื่อพิจารณาจากการที่จูปาเม่ยเป็นเด็กสาวที่เกือบจะโตแล้ว เย่อวี๋หรานก็ไม่ได้ให้นางทำต่อหน้าทุกคน
หลังจากกินข้าวเสร็จ นางก็เรียกมาให้จูปาเม่ยคุกเข่าลง และนำชาไปให้จูเหล่าโถว
แม้ว่าในห้องจะไม่มีคนนอก แต่ก็เพียงพอสำหรับศักดิ์ศรีของจูเหล่าโถวแล้ว การยกน้ำชาเพื่อขอขมานี้เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของครอบครัวที่มีฐานะมั่งคั่ง
จูเหล่าโถวนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองท่าทางน่าเอ็นดูของจูปาเม่ย ในใจก็รู้สึกว่าว่านอนสอนง่ายเป็นอย่างมาก
“ปาเม่ยไม่เหมือนกับพ่อ ที่สำคัญคือเจ้าเป็นเด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือน เด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือนก็ควรทำตัวเยี่ยงเด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือนสิ ไม่เช่นนั้นต่อไปในอนาคตจะออกเรือนได้หรือ?”
จูเหล่าโถวยังพร่ำบ่นไปอีกสองสามประโยค
จูปาเม่ยคุกเข่าอยู่บนพื้น ก้มหัวลง
