บทที่ 511 ไม่มีไร่นาที่ไถนาแล้วสภาพแย่
จูอู่มุมปากกระตุกเล็กน้อย นิสัยท่านแม่เป็นเช่นนั้นจะลำบากหรือ? ก่อนหน้านี้ท่านพ่อก่อเรื่องก็ยังผ่านมาได้ไม่ใช่หรือ?
เพียงแต่เรื่องนี้เขาขี้เกียจจะ ‘เถียง’ กับพี่สี่
จะปลุกคนที่แสร้งทำเป็นหลับนั้นเป็นเรื่องที่ยากเกินไปอย่างแท้จริง!
สองพี่น้องทำธุระเสร็จกลับมาฟ้าก็มืดแล้ว
หลี่ซื่อและหลินซื่อรอพวกเขาอยู่ตลอด เมื่อเห็นว่าพวกเขากลับมาแล้วก็รีบออกมาทักทาย ยื่นเสื้อผ้าให้ ตักน้ำให้พวกเขาและส่งไปให้ด้วย
“เป็นอย่างไรบ้าง เดินทางครั้งนี้ราบรื่นหรือไม่?” หลี่ซื่อย้ายม้านั่งมานั่งตรงข้ามกับจูซื่อ ล้างเท้าให้เขาไปก็ถามไปพลาง
จูซื่อตกใจเมื่อถูกนางเอาใจใส่ “เจ้าทำอะไรเนี่ย?”
“ไอ้หยา ทำไมต้องหลบด้วย? ข้าปรนนิบัติเจ้าแต่เจ้ากลับไม่พอใจหรือ?” หลี่ซื่อคว้าเท้าของเขาที่กำลังจะวิ่งหนี
จูซื่อกล่าวว่า “อย่าทำอะไรน่าอายเลยน่า พวกเราแต่งงานกันมานานถึงเพียงนี้ เจ้ายังไม่เคยล้างเท้าให้ข้าสักครั้งเลย”
“เฮอะเฮอะ…” หลี่ซื่อหัวเราะและพูดว่า “ก็ต้องเป็นเพราะวันนี้ข้าอารมณ์ดีน่ะสิ ไม่ใช่หรือ?”
“มีเรื่องน่ายินดีหรือ ถึงได้อารมณ์ดีถึงเพียงนี้?”
“เพราะสามีข้ามีอนาคตแล้วอย่างไรเล่า” หลี่ซื่อมองเขา แววตาฉายชัดถึงความยินดี
แม้จะดูเหมือนหยอกล้อ แต่สิ่งที่นางพูดก็เป็นความจริง
ปกติแล้วจูซื่อจะทำตัวเอ้อระเหยอยู่กับจูซานและจูอู่ แต่ในยามนี้จูซานตั้งตัวได้แล้วเหลือเพียงเขากับจูอู่สองคนที
