่ยังอยู่บ้านใช้ชีวิตเอ้อระเหยไปวัน ๆ
ที่ดินในบ้าน ต่อไปในภายภาคหน้าคงไม่ตกมาถึงพวกเขาครอบครัวที่สี่แน่นอน
แม้ว่าในมือหลี่ซื่อจะกุมการค้าในสกุลเอาไว้ แต่จะกี่มากน้อยนางก็ยังหวังว่าสามีของตัวเองจะมีอนาคตที่สดใส ไม่กลายเป็นคนที่เกาะผู้หญิงกิน
ยามที่นางกลับไปถึงบ้านเดิม แม่ของนางก็เตือนนางเช่นกันว่าให้นางระวังไว้สักหน่อย “ผู้ชายคนนี้ที่น่ากลัวที่สุดคือการที่จะกลายเป็นพวกเกาะผู้หญิงกิน หากได้เป็นเช่นนั้นแล้วคนคงย่อยยับ”
ยังไม่ลืมที่จะยกตัวอย่างเพื่อโน้มน้าวใจหลี่ซื่อเพิ่มอีกด้วย
ต้องกล่าวว่ามีแม่ที่ชาญฉลาดคนหนึ่ง ไม่เพียงแต่จะช่วยเรื่องของบ้านแม่สามีได้มาก แต่ยังทำให้ตัวนางเองมีความสุขมากอีกด้วย
เมื่อเทียบกับความกลมเกลียวของจูซื่อกับหลี่ซื่อแล้ว จูอู่กับหลินซื่อที่อยู่ห้องข้าง ๆ เห็นได้ชัดว่าดูฝืนไปสักหน่อย
จูอู่ “…”
เจ้าไม่พูดเสียดีกว่า
“เอาเถอะ เจ้ารีบไปนอนเสีย ข้าจะจัดการเอง” จูอู่เฉยชา ผลักหลินซื่อและก้มตัวลง
ด้านหนึ่งชื่นชมเขา ด้านหนึ่งก็ถามไถ่ว่างานของเขาเอาไปให้ผู้ใด ได้ ‘ผลประโยชน์’ เท่าใด แต่เมื่อได้ฟังแล้วก็มีสีหน้าไม่สบอารมณ์ “เจ้ามันโง่ ทำไมเจ้าถึงไม่ฉวยเอาผลประโยชน์ใดไว้แต่กลับเอาไปให้คนอื่นเล่า?”
หมายความว่าอย่างไร?
ตกลงคิดจะมา ‘ชื่นชม’ เขาหรือคิดจะมา ‘ต่อว่า’ เขากันแน่?
พ่อของเขาจะดุด่าพวกเขาพี่น้องบนโต๊ะอาหารก็แล้วไปเถอะ แต่พอกลับมาบ้านยังต้องถูกผู้หญิงด่าอีกหรือ?
ในใจจู
