ละครั้งใหญ่เพื่อพวกเจ้าเชียวนะ เรื่องสนุกก็อดดูแล้ว
นางจูงมือเด็กน้อยคนละข้างแล้วเดินจากไป
เด็กสองคนเดินตามหลังจูปาเม่ย แต่คอยืดคอยาวหันมองกลับมา
“อาหญิง อาสะใภ้ห้าเป็นอะไรไป?”
“อาหญิง ทำไมอาห้าไม่ต้องการอาสะใภ้ห้าแล้วขอรับ?”
……
จูปาเม่ยเอ็ดว่า “นี่เป็นเรื่องของพวกเขาสองคน เด็กอย่างพวกเจ้าอย่ายุ่ง”
ทำให้ข้าไม่ได้อยู่ดูเรื่องสนุกด้วย พวกเจ้ายังอยากฟังอีก?
ฝันไปเถอะ
เมื่อในเรือนไม่มีคนอื่นอีก เย่อวี๋หรานจึงบอกให้หลินซื่อลุกขึ้นแล้วค่อย ๆ เล่าโดยไม่ต้องรีบร้อน
แต่หลินซื่อไฉนเลยจะยอมลุก นางกอดเย่อวี๋หรานแล้วร้องไห้ “ท่านแม่ คนข้างนอกลือกันว่าเหล่าอู่มีคนอื่นเจ้าค่ะ ฮือ ๆๆ…เขาทำแบบนี้กับข้าได้อย่างไร?”
“เจ้าห้ามีคนอื่น?!” เย่อวี๋หรานประหลาดใจ “จะเป็นไปได้อย่างไร? เจ้าห้ามีนิสัยอย่างไร ข้าจะไม่รู้เชียวหรือ เขาใจกล้าแค่ไหนก็คงไม่ทำเรื่องแบบนี้กระมัง?”
ประเด็นสำคัญคือจูอู่ผู้นี้เป็นคนประเภทเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนโดยแท้
ด้วยสถานการณ์ของสกุลจูในตอนนี้ เขาไปมีคนอื่นอยู่ข้างนอกแล้วจะได้ประโยชน์อะไร?
เขาไม่ได้โง่เสียหน่อย
“ฮือฮือ…จริง ๆ นะเจ้าคะ พี่สะใภ้สี่เป็นคนพูดเอง”
“หลี่ซื่อ? แล้วนางล่ะ?” เมื่อได้ยินว่าเป็นหลี่ซื่อ เย่อวี๋หรานยิ่งประหลาดใจกว่าเดิม
เรื่องแบบนี้ หลี่ซื่อน่าจะเอามาพูดกับนางโดยตรงสิ จะแอบบอกหลินซื่อทำไม?
“ข้าไม่รู้ ข้าร้อนใจก็เลยวิ่งมาก่อนเจ้าค่ะ”
“เจ้าได้ยินเรื่องจากปากนางแล้วก
