ับไป
……
……
ตอนเช้า กว่าจะผ่าตัดเสร็จไปเคสหนึ่งแล้วกลับมาที่วอร์ดก็เป็นเวลาสิบโมงกว่าแล้ว เฉินชางมองค่าประสบการณ์ เหลืออีกไม่ถึงสามร้อยคะแนนก็จะเพิ่มระดับแล้ว หากจัดการทุกเคสในวันนี้หมดคงไม่มีปัญหา
หลังจากกลับมาถึงก็พบว่าพยาบาลหลายคนนำโดยฉางลี่น่ากำลังคุยอะไรบางอย่างด้วยท่าทีโกรธเกรี้ยวอยู่ในห้องทำงานของหมอ!
ฉางลี่น่าถือว่าตนเป็นผู้มีประสบการณ์มากกว่าจึงพูดกับฉินเล่อเล่อว่า “เล่อเล่อ เธอจะไร้เดียงสาเกินไปแล้ว ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะต้องตบไปสักที ดูสิเขายังจะอวดดีได้อีกหรือเปล่า!”
ฉินเล่อเล่อหน้าแดง “พี่น่า พี่ทำแบบนี้ ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาต้องรับผิดชอบนะคะ!”
ฉินเยว่ก็อยู่ในวงสนทนาด้วย กำลังวิจารณ์กันอย่างร้อนแรงผิดปกติ
เฉินชางอดถามไม่ได้ว่า “พวกคุณกำลังคุยอะไรกันอยู่หรือครับ? ดุเดือดทะลุฟ้าแล้ว!”
ฉางลี่น่าเห็นเฉินชางเดินมาก็รีบพูดขึ้นว่า “หมอเสี่ยวเฉินคะ ในที่สุดคุณก็มาแล้ว คุณรีบไปดูแลผู้ป่วยเตียงสิบสองหน่อยค่ะ”
เฉินชางชะงัก “เตียงสิบสองเป็นอะไรไปครับ?”
ฉางลี่น่าผลักฉินเล่อเล่อออกไป “ให้เล่อเล่อบอกคุณแล้วกันค่ะ”
ฉินเล่อเล่อเห็นเฉินชางก็หน้าแดง “หมอเฉินคะ เตียงสิบสองควรออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว จนถึงวันนี้ก็อยู่มาอาทิตย์หนึ่งแล้ว แต่ไม่เห็นเป็นอะไรเลยค่ะ”
ฉางลี่น่าเห็นฉินเล่อเล่อมีท่าทีขัดเขินก็โกรธจนทนไม่ไหว พูดไปตรงๆ ว่า “หมอเสี่ยวเฉินคะ เตียงสิบสองนั่นวันๆ เอาแต่ให้เล่อเล่อทำความสะอาดสา
