นกแล้ว แต่กระทั่งการรับผู้ป่วยก็ยังสู้แผนกฉุกเฉินไม่ได้หรือ?”
“ผมรู้สึก…เฮ้อ! ไม่รู้จะพูดยังไงกับคุณดี! ทำให้ผมผิดหวังเกินไปแล้ว”
ยิ่งคิดจางโหย่วฝูก็ยิ่งรู้สึกอัดอั้นตันใจ เสนาธิการหัวหมา[1]คนนี้นี่ ตอนแรกยังดีๆ อยู่ไม่ใช่หรือ? ทำไมสองวันนี้ถึงทำอะไรไม่ได้เรื่องเลยล่ะ?
“นอกจากนี้ การผ่าตัดนั้นยังเป็นการผ่าตัดที่แผนกของพวกเราเชี่ยวชาญด้วย ปกติคนนอกคงเลือกมาผ่าตัดที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปสิ? ต่อให้ไม่ได้มาเพราะคลินิกฟรีของคุณ ผมคิดว่าก็ต้องมาผ่าตัดที่แผนกของพวกเราอยู่ดี? หรือว่าแผนกฉุกเฉินของพวกเขาพูดจาให้ร้ายพวกเรา? คุณทำคลินิกฟรีแบบนี้ ไม่ทำยังดีซะกว่า!”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จางโหย่วฝูก็โกรธจนทนไม่ไหว เป็นเช่นนั้นจริงๆ หากไม่มีตัวเปรียบเทียบก็ไม่เห็นความแตกต่าง…
โชคดีที่คำพูดและน้ำเสียงของต้วนปัวอธิบายได้อย่างละเอียดจนเห็นภาพ ผู้ป่วยจึงเปรียบเทียบก่อนหลังได้อย่างเด็ดขาดเพียงนี้!
จางโหย่วฝูมองไปยังต้วนปัว ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกผิดหวัง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเสียใจ
ทำไมตอนแรกถึงตัดสินใจดึงเจ้าหมอนี่เข้ามาได้นะ?
เฮ้อ…ถ้าเสี่ยวเฉินอยู่ในแผนกของพวกเราจะดีแค่ไหนกัน?
ผมยังพอสั่งสอนได้บ้าง
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จางโหย่วฝูก็รู้สึกเสียดาย พรุ่งนี้ยังคงต้องพูดเรื่องนี้ในที่ประชุมสักหน่อย จะอย่างไรหลี่เป่าซานก็ไม่ควรแย่งผู้ป่วยไปจากเรา! และนั่นก็ไม่ใช่ผู้ป่วยของแผนกฉุกเฉินด้วย…
……
……
การประชุมในวันถัดมาเริ่มตาม
