เฉินชาง “เสี่ยวเฉิน เมื่อไหร่คุณรู้สึกว่าหัวหน้าแผนกของคุณทำให้คุณลำบากใจก็มาบอกผมนะครับ ผมจะรับคุณไว้เอง อย่าปล่อยให้แผนกฉุกเฉินทำอะไรไม่ดีกับตัวเองเป็นอันขาด โอเคไหมครับ?”
กล่าวจบเถามี่ก็ทอดถอนใจออกมาด้วยความเสียดาย “เฮ้อ…เป็นต้นกล้าที่ดีจริงๆ ทำไมถึงไปอยู่ที่แผนกฉุกเฉินได้นะ?”
หลี่เป่าซานได้ยินดังนั้นไม่เพียงแต่ไม่โกรธ กลับหัวเราะออกมาด้วยซ้ำ กล่าวอย่างสบายอกสบายใจว่า “หัวหน้าแผนกเถา ไม่ลำบากให้คุณสิ้นเปลืองความคิดหรอกครับ ต่อให้ผมทำให้ตัวเองลำบากใจก็จะไม่ทำให้พวกเขาลำบากใจแน่!”
ในที่สุดจางโหย่วฝูก็รู้ว่าใครคือเฉินชางแล้ว! ชื่อนี้หัวหน้าแผนกจางจำได้ขึ้นใจ!
ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เหยียบหัวตัวเองขึ้นสู่ตำแหน่ง จางโหย่วฝูจึงแอบทดความแค้นไว้ในใจ
ครั้งแรกตบหน้าโจวเสี่ยวตง เอาโควต้าบรรจุของโรงพยาบาลไป
ครั้งที่สองตบหน้าต้วนปัว ทำให้ตนกลายเป็นเทพโชคลาภของอีกฝ่ายไป
วันนี้เมื่อได้เห็น พบว่าเป็นคนไม่ธรรมดาจริงด้วย
โจวเสี่ยวตงและต้วนปัวพ่ายแพ้ให้เขาก็ไม่นับว่าอัปยศอะไร เพราะเจ้าหนูนี่มีความสามารถจริงๆ!
ความจริง ตอนแรกที่เขาแย่งโควตาให้โจวเสี่ยวตง ไม่ใช่ความคิดของจางโหย่วฝู แต่เป็นเลขาถานลี่กั๋วที่บอกให้เขาทำเช่นนี้ อย่างไรเสียสำหรับจางโหย่วฝูแล้ว โควตาบรรจุจะแตกต่างกับสัญญาอัตราจ้างตรงไหนล่ะ?
แต่ถานลี่กั๋วเป็นหัวหน้าของตน จะไม่ฟังได้อย่างไร?
หลังจากได้ยินว่าเฉินชางชนะโจวเสี่ยวตงและยังช่วยแผนกฉุ
