ง จนกระทั่งถึงบ่ายสอง ผลการตรวจแต่ละอย่างก็ออกมาแล้ว!
เสียงเตือนของระบบคำชี้แนะจากอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงที่ดังเตือนเฉินชางอยู่ตลอดก็เงียบลง…
เฉินชางและเสี่ยวหลินพาชายชราไปทำซีทีสแกนและอัลตร้าซาวด์ ทำการตรวจหลายอย่าง…
ยุ่งจนถึงบ่ายสาม ทั้งสองก็เหนื่อยจนทรุดนั่งลงกับพื้น
เสี่ยวหลินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “หมอเฉิน…ยังช่วยได้หรือเปล่าคะ?”
ประโยคนี้ทำให้เฉินชางรู้สึกแสบจมูก
เขาสูดหายใจลึกก่อนจะลุกขึ้นยืนทั้งยังดึงเสี่ยวหลินขึ้นมาด้วย “ลำบากคุณแล้ว เสี่ยวหลิน ตอนเที่ยงคุณไม่ได้พักผ่อนเลย”
เสี่ยวหลินส่ายหน้า ในดวงตามีน้ำตาคลอ “ยังช่วยได้หรือเปล่าคะ? หมอเฉิน…ไม่มีวิธีแล้วจริงหรือ?”
เสี่ยวหลินจับเสื้อกาวน์สีขาวของเฉินชางแน่น สายตาเต็มไปด้วยความร้องขอ
ลำไส้พองบวมจนส่งผลกระทบกับหลอดเลือดแดงแล้ว ทิ้งไว้นานเกินไป…
ขณะนี้ชายชรานอนอยู่ที่เตียง มีอาการอวัยวะล้มเหลวหลายแห่ง เดิมทีก็อายุแปดสิบกว่าปีแล้ว ทั้งยังมีอาการอวัยวะล้มเหลวและลำไส้บวมจนส่งผลกระทบกับหลอดเลือดแดง…
เฉินชางถอนใจออกมา “ผ่าตัดได้ แต่โอกาสรอดชีวิตเป็นศูนย์!”
นี่คือคำตอบที่มาจากคำชี้แนะของอาจารย์ผู้มีชื่อเสียง
เพราะสุขภาพของชายชราแย่เกินไป หากรักษาอาการลําไส้อุดตันไปก็ไม่มีความหมายอะไรมากนัก แต่ว่า…หากเป็นเมื่อสามวันก่อนเขาคงทำได้มากกว่านี้…
เมื่อคิดถึงตรงนี้เฉินชางก็ถอนใจออกมา จะอย่างไรเขาก็เปลี่ยนใจญาติผู้ป่วยไม่ได้
เฉินชางลุกขึ้นยืน
