บทที่ 510 อย่าทำให้ท่านแม่ลำบากเกินไป
เรื่องกิจวัตรประจำวันของครอบครัว จูเหล่าโถวไม่ค่อยสนใจนัก เขาไม่รู้รายละเอียดอย่างชัดเจน แต่พอจะรู้สิ่งที่ทำคร่าว ๆ ในใจเขาก็พอนึกภาพออกอยู่บ้าง
แต่นี่ไม่เลย เมื่อเย่อวี๋หรานพูดขึ้นมา ทุกอย่างก็ล้วนคิดคำนวณได้อย่างชัดเจน
จึงสามารถมองออกได้ทันที เขาบอกกับคนนอกว่ามี ‘บัญชีที่มีข้อมูลไม่ชัดเจน’ จำนวนมาก ซึ่งไม่ได้ช่วยขจัดความสงสัยและยังแสร้งโง่
สุดท้ายแล้วทั้งพวก ‘คนใน’ และ ‘คนนอก’ เขาก็แบ่งแยกชัดเจนเช่นกัน
“คนยังต้องพักผ่อนสักหน่อย เป็นไปไม่ได้ที่จะทำงานตัวเป็นเกลียวอยู่ตลอดเวลา ทุกคนคงเหนื่อยตายพอดี พอถึงเวลาต้องทำงานจริง ๆ ใครจะยังมีแรงเหลือมาทำงานเล่า?”
เย่อวี๋หรานอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาขณะพูด “เจ้าก็เห็นว่าพวกลูกสะใภ้ยุ่งกันจนหัวหมุน พวกลูกชายเจ้า นอกจากเรื่องทำงานในไร่แล้วก็มักจะมาช่วยงานในบ้านด้วย หากยามนี้พวกเขาออกไปทำงานเป็นลูกจ้างชั่วคราว เช่นนั้นงานในบ้านทั้งหมดก็จะตกมาอยู่กับพวกผู้หญิง หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจนพวกนางทนไม่ไหว เช่นนั้นจะไม่เป็นการเก็บเมล็ดงาจนเสียแตง…แตงผลใหญ่หรือ?”
เดิมทีคิดจะพูดว่าแตงโม แต่เย่อวี๋หรานนึกขึ้นมาได้ว่าในเวลานี้เหมือนว่าจะยังไม่มีสิ่งที่เรียกว่า ‘แตงโม’ จึงทำได้เพียงสำลักแล้วกลับคำ
“เช่นนั้น เช่นนั้นก็ไม่ควรให้คนนอกสิ พวกเจ้าใหญ่ก็ไม่ได้ทำ ก็ให้พวกน้องสามหรือน้องสี่ของข้าก็ได้นี่” จูเหล่าโถวเป็นตัวอย่างของค
