เศษตำลึงแอบไปแลกเปลี่ยนเป็นข้าวกลับมาและถูกแม่ของพวกเขาจับได้ ทั้งสองคนก็รีบเคลื่อนตัวอย่างแผ่วเบา
เรื่องครั้งก่อนยังดีที่เป็นเพียงข้าว
แม่ม่ายฉินเห็นยังคิดว่าพวกเขาสองคน ‘ขโมย’ กลับมา และถามพวกเขาสองคนว่าถูกจับได้หรือไม่ หากทำได้ราบรื่น ครั้งหน้าค่อยไปอีกที
และยังสอนพวกเขาด้วยว่าระยะเวลาในการขโมยแต่ละครั้งไม่ควรถี่เกินไป เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนสังเกตเห็นเข้า
จูกู่และจูหมี่ “…”
แม่ของพวกเขาลืมเรื่องเล่าที่ว่าตอนเด็กขโมยเข็ม ยามแก่ขโมยทอง[4] ไปแล้วหรือ?
เมื่อออกจากเรือนมา ทั้งสองคนก็เห็นเงาของจูซื่อและจูอู่
“พี่สี่พี่ห้า พวกท่านมาบ้านพวกเราดึกเช่นนี้มีเรื่องอะไรหรือ?”
“ชู่ว…..” จูซื่อเอานิ้วแตะที่ริมฝีปากแล้วกล่าวว่า “เป็นข่าวดี พวกเจ้าต้องปิดปากให้สนิทเลยนะ อย่าส่งเสียงดังไป”
“ข่าวดีอะไรหรือขอรับ?”
“ข่าวเรื่องการเป็นลูกจ้างชั่วคราวพรุ่งนี้…”
จูซื่อยังไม่ทันพูดจบ จูกู่และจูหมี่ก็เกือบจะร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น
ยังดีที่ทั้งสองคนตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว รีบปิดปากของตัวเองไว้
แต่ไม่อาจยับยั้งความตื่นเต้นในใจได้ จับต้นขาของตัวเองแน่นเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองเอาไว้
“จริงหรือขอรับ?! พี่สี่ งานลูกจ้างชั่วคราว…งานลูกจ้างชั่วคราวได้เงินใช่ไหมขอรับ?”
“ใช่สิ พี่สี่พี่ห้าขอรับ ข้าได้ยินคนพูดกันว่างานลูกจ้างชั่วคราวที่เมืองอันจิ่วหายากทีเดียว เมื่อมีข่าวคราวออกมาคนก็แย่งไปให้พวกตัวเองเสียหมด”
จู