องแบ่งปันประสบการณ์ให้ทุกคนฟังด้วยนะครับ!”
เมื่อจางโหย่วฝูได้ยินคำพูดนี้ อารมณ์ที่เพิ่งสงบไปก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง!
นั่นไม่ใช่ผู้ป่วยที่ฉันส่งไปหรือ? มิฉะนั้นคุณจะมีผู้ป่วยมากขนาดนี้ได้อย่างไร?
ที่มีผู้ป่วยมากขนาดนี้ล้วนเป็นเพราะความพยายามของหัวหน้าแผนกจางของพวกเราทั้งนั้น เป็นหัวหน้าแผนกจางโหย่วฝูที่สิ้นเปลืองความคิดมาช่วยเหลือทั้งนั้น
สวรรค์ช่างกลั่นแกล้งกันจริงๆ!
การประชุมที่จางโหย่วฝูวางแผนให้เป็นการวิพากษ์วิจารณ์อีกฝ่าย กลับกลายเป็นการชมเชยไปในพริบตา!
การประชุมต่อไปกลายเป็นช่วงเวลาที่หลี่เป่าซานแบ่งปันประสบการณ์เหล่านั้นให้ทุกคนฟัง มีผลงานมากมายขนาดนี้ก็ต้องชื่นชมให้มากสักหน่อย
ในฐานะที่ฉินเสี้ยวหยวนเป็นผู้นำของโรงพยาบาลย่อมต้องพอใจที่สุด ถึงกับตบมือชมว่าดี!
ส่วนเลขาถานลี่กั๋วกำลังยิ้มขมขื่นด้วยใบหน้าดำคล้ำ มือที่ตบก็รู้สึกเจ็บเล็กน้อย…แล้วยังรู้สึกชาๆ ด้วย…
หลังจากการประชุมเสร็จสิ้น ทุกคนก็พากันลงลิฟต์ หลี่เป่าซานบังเอิญเจอจางโหย่วฝูในลิฟต์จึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หัวหน้าแผนกจาง ผมได้ยินผู้ป่วยในแผนกของพวกเราบอกว่าแผนกของคุณส่งตัวพวกเขามาที่แผนกฉุกเฉิน เป็นเรื่องจริงหรือครับ?”
จางโหย่วฝูได้ยินคำพูดนี้ก็หน้าแดงไปโดยพลัน! โชคดีที่หน้าหนาจึงไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงใดๆ แต่เมื่อเห็นท่าทางหยอกล้อของหลี่เป่าซาน เขาก็รู้สึกเหมือนอีกฝ่ายกำลังบอกว่า “ขอบคุณที่ส่งผู้ป่วยผ่าตัดถุงน้ำดีมาให้สิบคน
