นว่า “ผมดูนะครับ!”
เฉินชางชะงักไป รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “อ้อ? คุณลองพูดมาสิครับ”
หวังหย่งพูดว่า “ครั้งแรกที่ผมเห็นแผลที่คุณเย็บหลังผ่าตัดผมก็ให้ความสนใจแล้วครับ เย็บได้ละเอียดมาก ดูเหมือนจะไม่เห็นรอยแผลเป็นเลย ยิ่งไปกว่านั้นยังใช้ไหมละลายในการเย็บด้วย”
“ตอนผ่าตัดเคสที่สอง ผมเลยสังเกตรายละเอียดตอนที่คุณใช้มีดผ่าเปิด เห็นว่าคุณผ่าเบามาก ใช้แรงสม่ำเสมอ เพื่อให้สะดวกในการเย็บภายหลัง เรียกได้ว่าตอนเริ่มลงมีดท่านก็คิดไว้แล้วว่าจะเย็บยังไง!”
หวังหย่งรู้สึกตื่นเต้นมาก! กระทั่งคำว่า “คุณ” ในประโยคสุดท้ายก็พูดเป็น “ท่าน” ไปแล้ว!
เนื่องจากเขาพบว่าเฉินชางเก่งมากจริงๆ รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ก็ยังให้ความใส่ใจ การทำงานและความประณีตเช่นนี้ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย แม้แต่หลี่เป่าซานก็ไม่แน่ว่าจะมี! ได้เป็นผู้ช่วยให้คนแบบนี้ไม่ต่างอะไรจากได้ MVP[3]!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาก็เหลือบมองฉินเยว่ พบว่าเธอไม่ได้มองเขาอยู่ แต่มีท่าทางใคร่ครวญ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
เฉินชางยิ้มเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่าหวังหย่งที่ยามปกติไม่มีอะไรโดดเด่นจะมีความสามารถแบบนี้ ถึงกับจับรายละเอียดเล็กน้อยได้ไม่เลว นี่ถือเป็นข้อดีอย่างหนึ่ง!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็มองหวังหย่งพลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ไม่เลว ผมตั้งใจทำแบบนี้จริงๆ ผมคิดว่าในเมื่อจุดเด่นอย่างหนึ่งของการผ่าตัดด้วยการส่องกล้องคือเกิดความเสียหายน้อย ถ้างั้นผมจะพัฒนาจุดเด่นนี
