บทที่ 506 เอาความผิดของคนอื่นมาลงโทษตัวเอง
ครั้นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ จูซื่อนึกโทษหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยอยู่ไม่มากก็น้อย
ทั้งผู้ชายสารเลวอย่างเจียงหยวนซือและความทุกข์ใจของจูปาเม่ย พวกนางกลับไม่สังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย หากไม่ใช่ ‘คนนอก’ แล้วยังจะเป็นอะไรได้อีก?
อาศัยอยู่ในเรือนสกุลจู กินข้าวสกุลจู แต่กลับไม่มีประโยชน์สักนิด เลี้ยงเสียข้าวสุก!
“น้องห้า ข้าไม่ได้มีเจตนาอื่น ไม่ได้โทษน้องสะใภ้ห้า แต่…ข้าอารมณ์ไม่ดี…” เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยเป็นน้องภรรยาของจูอู่ จูซื่อได้สติคืนมาอย่างรวดเร็วจึงรีบขอโทษขอโพย
“ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจ ข้าเองก็รู้สึกแย่…ข้ามีปาเม่ยเป็นน้องสาวคนเดียวเหมือนกัน!” จูอู่ชะงักไปเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “พี่สี่ พวกเราจัดการเรื่องงานรับจ้างกันก่อนดีกว่า ปาเม่ยมีท่านแม่คอยดูแลแล้ว ถ้าไม่วางใจจริง ๆ หลายวันนี้พวกเราก็คอยจับตามองเอาไว้ ถ้ามีอะไรค่อยไปคุยกับปาเม่ย…”
“นี่…เจ้าคิดอย่างไรเรื่องท่านพ่อ?”
“…คิดอย่างไรอะไรกัน? มันผ่านไปแล้วนี่นา?” ขณะพูด จูอู่กลับเร่งฝีเท้าอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
จูซื่อตามมาข้างหลัง มองจูอู่ที่เดินนำหน้าไปไกลพลางทอดถอนใจ ‘น้องห้าคิดว่าตัวเองฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร คิดไม่ถึงว่าพอเป็นเรื่องนี้ กระทั่งคำโกหกก็พูดไม่เป็นเสียแล้ว’
แต่เขาก็ไม่ได้เปิดโปง
เรื่องบางอย่างทุกคนก็รู้ดีอยู่แก่ใจ
แม้เวลาสามารถเยียวยาทุกสิ่ง แต่ต้องใช
