บทที่ 502 แซ่จูเหมือนกัน
“ใช่แล้ว พี่ห้า ของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป”
จากนั้นก็ยัดคืนจูอู่ราวกับเป็นของร้อนลวกมือ
จูอู่ย่อมไม่รับคืนอยู่แล้ว ทั้งยังถอยหลังไปสองก้าว “ชู่ว เบาหน่อย อย่าให้คนอื่นได้ยิน ข้าเป็นคนเก็บได้นะ…”
จูกู่กับจูหมี่มีสีหน้าลำบากใจ
“ไม่ได้จะให้พวกเจ้าเปล่า ๆ เสียหน่อย ข้ามีเรื่องจะให้พวกเจ้าช่วย รับไปเถอะ ต่อไปจะหาเงินได้หรือไม่ยังต้องพึ่งเจ้านี่นะ” จูอู่โน้มน้าว
ครั้นมองเงินนั่นแล้ว จูกู่กับจูหมี่ก็รู้สึกหวั่นไหวอยู่บ้าง
ตั้งแต่ที่พวกเขาเกิดมาจนถึงทุกวันนี้ เงินก้อนเบ้อเริ่มขนาดนี้ก็แค่เคยเห็น แต่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลย
เศษเงินเล็กน้อยก็พอให้ซื้อของมากมายได้แล้ว
“พี่ห้า ท่านมีเรื่องอะไรเชิญพูดมาได้เลย พวกข้าทำให้ท่านแน่นอน”
“ใช่แล้ว พี่ห้า ต่อไปพวกข้าพี่น้องขอติดตามท่านแล้ว”
สองพี่น้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
มารดาของพวกเขาเป็นแบบนั้นเสียแล้ว เห็นทีคงพึ่งพาไม่ได้ อย่างนั้นมิสู้หาที่พึ่งคนใหม่
เมื่อเห็นพวกเขาตกปากรับคำ จูอู่ก็นึกยินดี เขารู้อยู่แล้ว จะเป็นคนที่รับมือยากแค่ไหนก็ไม่ครณามือเขาหรอก!
แต่สีหน้ากลับไม่ได้เปิดเผยอะไรออกมา เพียงกล่าวอย่างจริงใจกว่าเดิมว่า “พี่น้องกันทั้งนั้น พูดเสียห่างเหินกันไปได้? ทุกคนล้วนแซ่จูเหมือนกัน ช่วยเหลือกันก็เป็นเรื่องสมควรทำอยู่แล้ว อีกอย่างเงินพวกนั้นข้าหาคนเดียวไม่ไหวหรอก ไม่พาพวกเจ้าไปด้วยแล้วจะพาใครไป? เอาล่ะ เก็บเงินไว้ให้ดี ซื้
