อของกินดี ๆ มาบำรุงตัวเองก่อนเถอะ”
“ร่างกายต้องแข็งแรงก่อนถึงจะมีเรี่ยวแรงทำงาน” พูดพลางกวักมือให้อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม แล้วกระซิบบอกพวกเขา
จูกู่กับจูหมี่เผยสีหน้าประหลาดใจออกมาเป็นระยะ “จริงหรือ?”
“พี่ห้า ท่านช่างดีกับพวกข้าจริง ๆ!”
“พี่ห้า ท่านสบายใจได้ พวกข้าจะตั้งใจทำให้ดีเลย!”
……
ครั้นได้ยินคำมั่นจากอีกฝ่าย จูอู่ลอบเบิกบานใจยิ่งนัก เขาพูดว่า “ถึงตอนนั้นพวกเจ้าต้องตั้งใจให้ดี อย่าไปท้องเสียเอาช่วงเวลาสำคัญแล้วอ้างนู่นอ้างนี่ คราวหน้าถ้ามีเรื่องดีแบบนี้อีก ข้าคงไม่กล้าเอ่ยปากกับคนเขาแล้ว”
“วางใจเถอะ พี่ห้า พวกข้าไม่ทำให้ท่านขายหน้าแน่นอน”
กำไลเงินวงเดียว ใช้ไปแค่ส่วนหนึ่งยังให้ผลลัพธ์ที่น่าทึ่งเช่นนี้ จูอู่อารมณ์ดียิ่งนัก
ระหว่างทางขากลับ เขายังแวะไปอีกหลายบ้าน
ในจำนวนนั้นจูไห่อายุไล่เลี่ยกับจูอู่ หลังจากมารดาให้กำเนิดเขา สุขภาพก็ไม่ดีเหมือนเดิม นับแต่นั้นมาไม่อาจทำงานหนักได้อีก เพียงเหนื่อยเล็กน้อยก็ต้องไปนอนพักผ่อนบนเตียง
แม้ว่าครอบครัวนี้ยังมีบิดาเขาคอยประคับประคอง แต่มารดาที่ป่วยเรื้อรังหนึ่งคนก็เพียงพอจะทำให้สิ้นเนื้อประดาตัวได้แล้ว
หลายปีมานี้ ปู่ย่าของเขายังมักกล่าวโทษมารดา
“ถ้าจะตายก็รีบตายไปเสียที ครึ่งเป็นครึ่งตายแบบนี้ มาเป็นตัวถ่วงคนเขาทำไม?”
“แม่ไห่จื่อ ข้าไม่ได้จะโทษเจ้า แต่เจ้าจะทนอยู่ไปเพื่ออะไร? เจ้าดูไห่จื่อลูกเจ้า เขาโตขนาดนี้แล้ว ถ้าเป็นคนอื่นคงเริ่มด
