ี่มากเกินไปแล้ว! ข้ารับไว้ไม่ได้!”
จูอู่ผลักคืนไปด้วยท่าทียืนกราน “ข้าไม่ได้จะให้เจ้าเปล่า ๆ เสียหน่อย นี่คือเงินลงทุนล่วงหน้า เงินลงทุนน่ะ เข้าใจไหม? วันหน้าถ้าเจ้าจัดการธุระให้ข้า ข้าย่อมมีค่าตอบแทนให้เจ้า เจ้าคิดเสียว่าข้าซื้อใจเจ้าก็แล้วกัน”
จูไห่รู้สึกว่าในใจขมปร่า “พี่ห้า…”
เขารู้ว่าพี่ห้าพูดแบบนี้เพราะไม่อยากให้เขาปฏิเสธ
ก็เหมือนกับทุกวันนี้ที่เขาไปช่วยสกุลจูเก็บแหจับปลา แต่ละครั้งที่ไปเอาแหขึ้นมา จะจับปลาได้มากได้น้อยก็จะแบ่งปลาให้เขาสองตัวเสียทุกครั้งไป
จับปลาไม่ต้องใช้ทักษะอะไร แค่มีแหก็พอแล้ว
คนที่ฉลาดหน่อยเพียงสังเกตเล็กน้อยว่าแหจับปลาของสกุลจูทำขึ้นมาอย่างไรก็สามารถกลับไปทำเลียนแบบเองได้แล้ว ทุกวันนี้จึงจับปลาได้ยากขึ้นทุกที หากจะเลี้ยงชีพด้วยการจับปลาจึงเป็นเรื่องยากยิ่ง
มีเพียงครอบครัวสกุลจูที่มากฝีมือ อาหารที่ทำก็อร่อย มีทั้งลูกชิ้นปลาและปลาตากแห้ง สามารถนำมาขายหารายได้ไม่มากก็น้อย
“เอาน่า พวกเราแซ่จูเหมือนกัน ข้าไม่ช่วยเจ้าแล้วยังจะช่วยใคร?” จูอู่ตบไหล่อีกฝ่าย แล้วกล่าวอย่างใจกว้าง “ตอนนี้เจ้าแค่ลำบากชั่วคราว วันหน้าถ้ามีโอกาสจะต้องดีขึ้นแน่นอน ถึงตอนนั้นไม่แน่ว่าข้าอาจต้องให้เจ้าช่วยเหลือก็ได้”
“ถ้ามีวันนั้นจริง ต่อให้เป็นภูเขาดาบหรือทะเลเพลิง*[1] ข้าก็ต้องช่วยพี่ห้าแน่นอน” จูไห่กล่าวอย่างหนักแน่น
จูอู่ยิ้ม “คงไม่ถึงขั้นขึ้นภูเขาดาบลงทะเลเพลิงหรอก สถานที่พรรค์นั้น
