บทที่ 500 ไม่ชอบมาพากล
หญิงปากสว่างไม่ถูกกันกับเย่อวี๋หราน ย่อมไม่มีสีหน้าดีอะไร นางกลอกตาใส่จูปาเม่ย
จูปาเม่ยไม่กลัว ถามเรื่องนั้นเรื่องนี้โดยไม่ใส่ใจ ซ่อนสิ่งที่ตัวเองต้องการจะสอบถามไว้ในรายละเอียดเหล่านั้น
เมื่อสอบถามได้สามสี่คนแล้ว นางก็เริ่มแน่ใจ
เจียงหยวนซือคนนี้มีปัญหาจริง ๆ ด้วย!
บัณฑิตคนอื่นเป็นอย่างไร นางไม่เคยเห็น แต่พี่เจ็ดของนางเป็นบัณฑิตนี่นา
กอปรกับมารดามักพูดให้ฟังอยู่บ่อย ๆ ว่าบัณฑิตที่แท้จริงมีลักษณะอย่างไร ในสมองของจูปาเม่ยจึงพอมีเค้าโครงอยู่บ้าง
เจียงหยวนซือ บัณฑิตที่กระทั่งท่องกลอนก็ยังท่องผิดเนี่ยนะ?
จูปาเม่ยเริ่มจับเค้าลางอะไรได้ อีกด้านหนึ่ง หลี่ซื่อก็บ่นให้สามีฟังตอนเย็นช่วงก่อนจะเข้านอน
“ช่วงนี้ปาเม่ยวัน ๆ ทำงานอยู่แต่ในเรือน น่าจะอุดอู้เกินไป”
“วันนี้นางมาถามข้าว่าช่วงนี้ในหมู่บ้านมีเรื่องแปลกใหม่อะไรหรือเปล่า”
“จะมีอะไรได้ เรื่องใหม่ ๆ ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องครอบครัวเราทั้งนั้น ข้าเองก็เอาไปซุบซิบข้างนอกไม่ได้”
“อ้อ พวกเราพูดเรื่องบัณฑิตคนนั้นไปนิดหน่อย…”
……
จูซื่อสงสัย อยู่ดีไม่ว่าดี ปาเม่ยมาถามเรื่องบัณฑิตทำไม?
“บัณฑิตผู้นี้เคยมาหมู่บ้านพวกเรา?”
หลี่ซื่อตอบ “เคย มาซื้อของที่หมู่บ้านพวกเรา ข้าเคยเจอเขา”
“เจ้าคิดว่าคนผู้นี้เป็นอย่างไรบ้าง?” จูซื่อถามราวกับคิดอะไรอยู่
หลี่ซื่อจะกล้าชมชายอื่นต่อหน้าสามีตัวเองได้อย่างไร นางตอบว่า “ข้าจะไปรู้หรือ? ข้าไม่ทันสังเ
