บทที่ 499 ระแคะระคาย
เมื่อความร่วมมือค้าขายกับตระกูลซุนเป็นที่แน่นอนแล้ว จิตใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ของคนสกุลจูจึงสงบลงได้เสียที
“คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะใช้ชื่อของท่านแม่”
“นั่นน่ะสิ ข้านึกว่าป้ายร้านจะใช้ชื่อตระกูลซุนของพวกเขาเสียอีก”
“พวกเราออกสูตรอาหาร พวกเขาออกเงิน พวกพี่เป้าออกแรง…เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน”
……
ภายในเรือน เหล่าสะใภ้สกุลจูพูดคุยกันเจื้อยแจ้ว
แสงแดดส่องลงมาจากท้องฟ้า ทอดผ่านต้นไม้สูงตระหง่านต้นหนึ่ง ลำแสงลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ลงไปกลายเป็นดวงดาวกระจิริดเกลื่อนกลาด
ซานเป่ากับซื่อเป่านั้นในมือถือกรงขนาดเล็กกรงหนึ่ง ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ แลหาหนอนน้อยไปทั่ว
“ไปทางนั้นแล้วหรือเปล่า?”
“ทางไหน?”
“ทางนั้น”
……
นิ้วน้อย ๆ ชี้บอกทิศทาง หนอนใบไม้ตัวเล็กเท่านิ้วก้อยตัวหนึ่งก็พอให้พวกเขาเล่นกันได้ครึ่งค่อนวันแล้ว
ดูหนอนน้อยคืบคลานไปทีละนิด ทั้งยังหาสิ่งกีดขวางมาวางเอาไว้ คอยมองมันข้ามไปทั้งอย่างนั้น
“ประหลาดยิ่ง พี่สาม มันปีนกำแพงได้ แต่พวกเราทำไม่ได้”
“ถามท่านย่า ท่านย่ารู้”
……
จากนั้นเพียงคลาดสายตาไปเล็กน้อย หนอนน้อยก็หายไปเสียแล้ว ไม่ทราบว่าคลานไปที่ใด
เด็กน้อยทั้งสองล้มเลิกความตั้งใจไปถามผู้เป็นย่า รีบไปหาหนอนน้อยตัวนั้นแทน
สุดท้ายกลายเป็นว่าคำถามที่ตั้งใจว่าจะไปถามเย่อวี๋หรานกลับถูกพวกเขาลืมไปเสียสนิท
บริเวณท้ายเรือนของเรือนหลังเก่า
จูปาเม่ยเจอเจียงหยวนซือที่มาโดยไม่ได้รับเชิญอีกครั้งก
