็อ่อนใจยิ่งนัก
“ทำไมเจ้ามาอีกแล้ว?”
เจียงหยวนซือกระโดดลงมาจากกำแพง ใบหน้าแดงก่ำ “คือว่า…”
เขาล้วงเอาของสิ่งหนึ่งออกมาจากในอกเสื้ออย่างรีบร้อนแล้วยัดให้จูปาเม่ย
จูปาเม่ยมีประสบการณ์แล้ว เบี่ยงกายหลบทันที “เจ้าทำอะไร? ข้าบอกแล้ว ข้าไม่รับสิ่งของของเจ้า…”
เจียงหยวนซือส่งสิ่งของให้ไม่สำเร็จ มือที่ถือกำไลค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ “ข้า ข้าไม่ได้มีเจตนาอื่น…”
มารดามันเถอะ นังเด็กบ้านนอกคนนี้ เหตุใดจึงจัดการยากเช่นนี้?!
ในใจอดมีโทสะไม่ได้
คราวก่อนใช้กำไลปลอมวงหนึ่ง แต่กลับถูกนางมองออก
ตอนนั้นเขาอับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีไปเลยทีเดียว
ตอนแรกเขาคิดว่าแค่ใช้กำไลปลอมก็คงหลอกลวงได้แล้ว แต่กลับไม่สำเร็จ ได้แต่กัดฟันไปหากำไลเงินแท้มาวงหนึ่ง
สุดท้าย…
เอากำไลเงินแท้มาแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับมีประสบการณ์แล้ว พอเขายื่นมือออกไปก็เบี่ยงกายหนี ไม่ยอมรับสิ่งของจากเขา
เจียงหยวนซือก่นด่าในใจ ข้าไม่ใช่ปลิงเสียหน่อย หลบหาพระแสงอะไร?
“จิ้งจิ้ง เจ้ายังโกรธเรื่องเมื่อคราวก่อนอยู่หรือ?” (จูปาเม่ยชื่อจริงว่าจูซูจิ้ง)
“ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ข้าไม่รู้ว่านั่นเป็นของปลอม”
……
เขาพยายามอธิบาย สีหน้าก็เสแสร้งได้สมจริงสมจังประหนึ่งคิดเช่นนั้นจริง ๆ
จูปาเม่ยหาได้หลอกง่ายถึงปานนั้น นางรักษาระยะห่างเอาไว้ ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้
คราวก่อน ๆ นางยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ ทำให้คนผู้นี้ฉวยโอกาสได้
แต่หลังจากนั้นนางก็ได้สติว่า ไม่ถูกสิ คน
