บทที่ 498 เหลือทางรอดไว้สายหนึ่ง
“แล้วอย่างไรเล่า?” นายท่านผู้เฒ่าซุนอยากเปิดสมองของลูกชายออกมาดูจริง ๆ ว่าในนั้นมีอะไรบ้าง
ผู้ใดบอกเขาว่าทำการค้าต้องบุกตะลุยไปข้างหน้าด้วยตนเอง?
ในอดีตเขาโง่เองจึงต้องพบเจอเรื่องแบบนั้น ไม่ว่าอะไรก็พุ่งชนเองไปเสียทุกอย่าง ผลสุดท้ายจึงถูกคนหมายหัว
แต่ถ้าเขาหาคู่ค้าหลาย ๆ คน สนับสนุนให้ผงาดขึ้นมาให้ได้สักสองสามคน จากนั้นคอยรับผลประโยชน์อยู่เบื้องหลังคนเหล่านั้นเล่า?
“กระจายตัวออกไปจะได้ไม่สะดุดตาคนอย่างไรเล่า เจ้านี่โง่จริง”
ซุนโส่วอึ้งงัน “ท่านพ่อ ท่านหมายความว่า…”
นายท่านผู้เฒ่าซุนพยักหน้า “พวกเราย้ายมาตำบลอันจิ่วได้สักพักแล้ว เริ่มจะคุ้นเคยสถานการณ์ที่นี่ ข้าใคร่ครวญมานานแล้วว่าจะเก็บตัวเงียบอยู่ที่นี่ไปเรื่อย ๆ ก็ไม่ใช่ทางออกที่ดี ข้าแก่แล้ว พอหลับตาลงก็ไม่มีอะไรอีก ไม่มีสิ่งใดให้ต้องอนาทร แต่พวกเจ้าพี่น้องจะทำอย่างไร? ลูกหลานในอนาคตของข้าเล่า?”
“พวกเจ้าทำได้แค่ดูแลกิจการที่มีอยู่ ถ้าข้าไม่ทิ้งอะไรไว้ให้มากหน่อย ถึงตอนนั้นพวกเจ้าจะดูแลอะไร?”
“แต่ว่า” ซุนโส่วกล่าวอย่างกังขา “เหตุใดท่านจึงเลือกสกุลจู? ท่านพ่อ ในตำบลอันจิ่วแห่งนี้คนที่ทำการค้าได้เก่งกาจกว่าพวกเขามีมากมายถมไป ยกตัวอย่างเช่นร้านขายชาดสกุลอวี๋ ข้าได้ยินมาว่าสูตรทำชาดที่ถวายขึ้นไปตอนนั้นเกี่ยวข้องกับพวกเขา”
“เจ้าคิดว่าข้าไม่เคยพิจารณาเรื่องนี้มาก่อนงั้นรึ?” นายท่านผู้เฒ่าซุนกล่าว “ข้าสื
