บมาแล้ว คนที่จะสามารถเปิดร้านขายชาดในตำบลแบบนี้ได้จะมากน้อยก็คงพอมีเส้นสายอยู่บ้าง เส้นสายย่อมหมายถึงความซับซ้อนยุ่งยาก สถานการณ์ครอบครัวพวกเราตอนนี้ยังไม่เหมาะจะเข้าไปพัวพันกับสายสัมพันธ์ซับซ้อนแบบนั้น เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเรือที่เจ้าพยายามปีนขึ้นไปแทบตายสุดท้ายแล้วจะไม่พลิกคว่ำ?”
ซุนโส่ว “…”
แต่ชาวนาพวกนั้น แค่ลมพัดนิดหน่อยก็คว่ำแล้ว นั่นมิใช่เรือที่ล่มง่ายยิ่งกว่าหรอกหรือ?
“ขอแค่ข้าพอใจ จะผลักดันใครมาเปิดร้านขายชาดสักร้านเป็นเรื่องง่ายจะตาย แล้วทำไมข้าไม่เลือกคนที่ภูมิหลังสะอาดสักหน่อย แต่ไปเลือกคนที่อาจกลายเป็นตัวถ่วงข้าในวันหน้าแบบนั้นเล่า? ข้าว่างนักเรอะ?”
ประเสริฐ ซุนโส่วไม่มีอะไรให้พูดอีกแล้ว
แม้ตระกูลซุนในยามนี้ไม่อาจเทียบได้กับตระกูลซุนในวันวาน แต่รากฐานกิจการยังคงอยู่ ถ้าอยากผลักดันร้านค้าสักร้านไม่ใช่เรื่องยากแต่อย่างใด
“อีกอย่าง” นายท่านผู้เฒ่าซุนพูดต่อ “จูต้าเหนียงผู้นี้ไม่เหมือนคนทั่วไป”
“ไม่เหมือนอย่างไร?” ซุนโส่วคิดว่าชาวนาก็เหมือนกันหมด
สิ่งที่นายท่านผู้เฒ่าซุนไม่ชอบที่สุดก็คือจุดนี้ เขากล่าวอย่างไม่พอใจว่า “ก่อนเจ้าจะมาไม่ได้ให้พ่อบ้านไปสืบเรื่องของสกุลจูมาสักหน่อยเลยเรอะ?”
ซุนโส่วลูบจมูกด่วยท่าทางเจื่อน ๆ “ข้าได้ยินว่าท่านพ่อจะเปิดภัตตาคารกับคนอื่นจึงร้อนใจ ก็เลย…”
ก็เลยวิ่งมาทันที ไม่ทันได้ถามด้วยซ้ำ
“ข้าบอกให้เจ้าวางแผนก่อนค่อยเคลื่อนไหว สมองหมูของเจ้าคิดไปถึ
