บทที่ 497 พวกเขาเป็นแค่ชาวนา
รู้แต่แรกว่าลูกสะใภ้เหล่านี้สายตาแคบสั้น ถึงยามปกติจะพยายามสั่งสอนเพียงใด แต่เมื่อเผชิญหน้ากับปัญหา ข้อเสียนี้ก็จะแสดงออกมาให้เห็นทันที
เย่อวี๋หรานนึกทอดถอนใจ คิดไว้ไม่ผิด วิสัยทัศน์ของคนเราไม่ใช่สิ่งที่จะบ่มเพาะออกมาได้ในชั่วข้ามคืนจริง ๆ ด้วย!
ยกตัวอย่างเช่นหลี่ซื่อ ปกตินางรับผิดชอบเรื่องค้าขายของครอบครัวรวมถึงการคบค้าสมาคมกับเพื่อนบ้าน คิดว่าฉลาดพอตัวแล้ว เมื่อเปรียบเทียบกับสะใภ้คนอื่น ๆ ก็โดดเด่นเป็นพิเศษ แต่พอมาเจอสถานการณ์แบบนี้กลับพลอยเป็นไปตามคนอื่น ๆ
นี่คือปัญหาที่เกี่ยวข้องกับประสบการณ์ชีวิต!
ยุคสมัยตีกรอบให้สายตาของผู้หญิงจำกัดอยู่เพียงในเรือนหลัง ตัวอยู่ในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบ ๆ แล้วจะบ่มเพาะ ‘นายหญิงของบ้าน’ ที่มากวิธีการและมีสายตาเฉียบแหลมออกมาได้อย่างไร?
หลังจากแจกจ่ายผ้าขาวและของกินเล่น เย่อวี๋หรานก็สั่งความลูกสะใภ้ว่าจะจัดการเนื้อเหล่านั้นอย่างไร จากนั้นก็ให้พวกลูกสะใภ้ช่วยขนย้ายเส้นบะหมี่ไปเก็บไว้ในห้องของนาง
เย่อวี๋หรานมองพวกนางทำงานพลางครุ่นคิดว่า เรื่องนายหญิงของเรือนนี้ นางอาจจำเป็นต้องเตรียมการไว้สองวิธี
วิธีแรกย่อมเป็นการสั่งสอนหลิ่วซื่อและหลี่ซื่อต่อไป ทำให้พวกนางสามารถรับมือเรื่องราวต่าง ๆ ให้ได้
ส่วนอีกสองคนก็ไม่อาจปล่อยให้สร้างปัญหา ต้องดัดนิสัย
แต่ตราบใดที่นางยังมีชีวิตอยู่ พวกนางสองคนไม่น่าจะมีความกล้าถึงปานนั้น
อีกวิธีก็คือ