บทที่ 496 สูตรเป็นของข้า
จบกัน จบกัน แม่สามีคงไม่ลงโทษพวกข้ากระมัง?
โธ่เอ๊ย น้องสะใภ้สี่โง่งมจริง ๆ พูดออกมาแบบนั้นได้อย่างไร?
ต่างคนต่างลอบถลึงตาใส่กัน ราวกับรังเกียจว่าคนบางคน ‘มากเรื่อง’
หลี่ซื่อรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเลย โทษนางได้หรือ? พวกนางก็คิดแบบนี้ไม่ใช่หรือไร?
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลินซื่อปฏิเสธไม่ยอมรับ ไม่ ๆ พวกข้าไม่ได้คิดแบบนั้น
“ข้ายังยืนยันคำเดิม สูตรเป็นของข้า ข้าพอใจขายก็จะขาย” เย่อวี๋หรานกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “ถ้าพวกเจ้าไม่เต็มใจ ได้ เช่นนั้นพวกเราก็ไม่ต้องขายอาหารกันแล้ว ข้าอายุปูนนี้แล้ว อยู่ต่อไปได้อีกไม่กี่ปี ถึงตอนนั้นพวกเจ้าไม่มีเงิน ไม่ได้กินอิ่มท้องก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า”
ได้ยินดังนั้น เหล่าลูกสะใภ้ต่างก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
หลี่ซื่อรีบยอมรับผิดทันที “ท่านแม่ ข้าสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ”
เพียะ!
นางสะบัดมือตบหน้าตนเอง
“ปากพล่อยจริง ๆ ดูซิข้าพูดอะไรออกมา ข้าสมควรถูกตบแล้ว”
“ท่านแม่ ท่านตบข้าเลยเจ้าค่ะ ตบข้าตรงนี้”
นางยังดึงมือเย่อวี๋หรานให้ตบลงบนหน้านาง
เย่อวี๋หรานย่อมไม่อาจลงมืออยู่แล้ว นางเก็บมือกลับมา “ข้าจะตบเจ้าทำไม? ประเดี๋ยวพอข้าตบเจ้าก็คงจะมีคนด่าข้าในใจ แช่งชักให้ข้าตายไว ๆ…”
“ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ” หลี่ซื่อเห็นว่าปล่อยไปเช่นนี้ไม่ได้ จึงหักใจดึงมือเย่อวี๋หรานมาตบลงบนหน้าตนเอง
เพียะ!
คราวนี้เสียงดังชัดเจน เพียงได้ยินก็ทราบว่าลงแรง
