ไม่เบา
เย่อวี๋หรานรู้สึกเจ็บมืออยู่บ้าง “…”
“พอได้แล้ว ตบเจ้าข้าก็เจ็บมือ”
หลี่ซื่อที่ตั้งท่าจะตบอีกครั้งชะงักไป “…”
เย่อวี๋หรานมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง จากนั้นก็มองไปยังคนอื่น ๆ “ไม่ว่าพวกเจ้าจะคิดอะไรอยู่ก็จงระลึกไว้ด้วยว่าสูตรเป็นของข้า ข้าจะเอาไปทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ข้าเอาสูตรมาให้พวกเจ้าใช้โดยไม่คิดเงิน เพราะพวกเจ้าเป็นลูกสะใภ้ของข้า เป็นเมียของลูกชายข้า เป็นแม่ของหลานชายข้า”
“พวกเจ้าอยู่ดีมีสุข ลูกชายข้ากับหลานชายข้าก็อยู่ดีมีสุขเช่นกัน”
“แต่สูตรนี้เป็นของข้า ถ้าข้าไม่อยากให้พวกเจ้าใช้อีก พวกเจ้าก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี”
……
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อคิดว่าแม่สามีไม่ได้พูดผิดไปเลย!
เพราะช่วงนี้หาเงินได้ พวกนางจึงดีใจจนเหลิง
“ว่ากันตามเหตุผล ของพวกนี้ข้าควรส่งต่อให้พวกลูกชาย แต่หากมองกันในระยะยาว ข้าไม่อยากปิดกั้นเส้นทางเป็นขุนนางของพวกเขา ทั้งไม่อยากทำให้ลูก ๆ ของพวกเจ้าไม่มีสิทธิ์สอบเคอจวี่” เย่อวี๋หรานจ้องพวกนางตาไม่กะพริบพลางกล่าวว่า “ราชสำนักกำหนดไว้เช่นนี้ ข้าคิดว่าพวกเจ้าเองก็คงไม่อยากตัดอนาคตบนเส้นทางขุนนางของลูก ๆ ตัวเอง ทำให้พวกเขาเป็นได้แค่ชาวนาไปชั่วชีวิตหรอกกระมัง?”
พวกนางใจสั่นสะท้าน
แม้ว่าปกติแม่สามีจะพูดถึงเรื่องนี้อยู่บ่อย ๆ แต่ว่า…
เมื่อความรู้สึกพึงพอใจที่ได้มีเงินอยู่ในมือทบทวี ขณะที่คนอื่นยังวิตกกังวลเรื่องอาหารสามมื้อของแต่ละวัน พวกนางกลับได้กินเนื้อกันท
