พิจารณาเรื่องว่าที่สะใภ้ของหลานชายคนโตของสกุลจู
ตอนนี้นางส่งต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไปที่สำนักศึกษาแล้ว ไม่ว่าในอนาคตต้าเป่าจะสามารถสอบเป็นขุนนางได้หรือไม่ ว่าที่ภรรยาของต้าเป่าก็ยังคงเป็นบุคคลที่มีความสำคัญยิ่งยวดอยู่ดี
‘นายหญิงของบ้าน’ สี่คำนี้ ใช่ว่าใคร ๆ ก็สามารถเป็นได้
เฮ้อ…ไม่รู้ว่าถึงเวลานั้น ต้าเป่าจะยินดีหรือไม่?
เรื่องของความรู้สึกเป็นสิ่งที่ซับซ้อนที่สุดแล้ว ชอบก็คือชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ผู้ใดบีบบังคับไปก็ไร้ประโยชน์
แม้ต้าเป่าจะไม่ใช่หลานที่เย่อวี๋หรานเห็นมาแต่อ้อนแต่ออก ทว่านับแต่นางมาถึงโลกนี้ ได้ใกล้ชิดกับต้าเป่ามานานเพียงนี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ชอบเขา
ให้คนที่ตนเองรักใคร่เอ็นดูต้อง ‘เสียสละ’ เพื่อครอบครัว เดิมทีก็เป็นเรื่องที่ชวนให้สับสนว้าวุ่นใจเรี่องหนึ่ง
เคราะห์ดีที่ตอนนี้ต้าเป่ายังเล็ก เย่อวี๋หรานคิดว่าถึงเวลานั้นสถานการณ์อาจคลี่คลายได้เอง ไม่แน่ว่าถึงตอนนั้นอาจพบวิธีการที่สมบูรณ์พร้อมทั้งสองฝ่ายก็เป็นได้!
หากสามารถเลือกคนที่ต้าเป่าชมชอบ ขณะเดียวกันยังเป็นผู้ที่มีศักยภาพพอจะเป็นนายหญิงของเรือน สามารถรับมือคนสกุลจูเจ้าปัญหากลุ่มนี้ได้ เช่นนั้นก็ยิ่งดีไปใหญ่
ห่างไกลออกไปในตำบลอันจิ่ว ต้าเป่าที่กำลังอธิบายเนื้อความในตำราให้เอ้อร์เป่าฟังนั้นหาได้ระแคะระคายสักน้อยว่า ขณะที่เขายังเล็กอยู่ก็มีคนคิดไปถึงเรื่องมงคลของเขาเสียแล้ว
ต้าเป่า “…”
ท่านย่า ท่านกังวลเรื่องนี้ยังเ
