ู่
ผู้คนประดุจจันทร์กระจ่างบนฟ้าที่มิอาจครอบครอง รักดังบทเพลงที่จบลง เหลือเพียงความสูญเสียที่มิอาจเยียวยาก็ต้องลาจาก
ไยจึงมีเพียงความผิดหวังที่มาเติมเต็มความว่างเปล่าของฉัน ค่ำคืนนี้ไม่มีคำอำลาที่ริมฝีปาก ยังคงพูดถึงคำว่านิรันดร์โดยไม่นึกว่าเป็นเพียงข้ออ้าง ไม่เคยตระหนักเลยว่าจะต้องเลิกรา…
ท่านเก้าเองก็กำลังฟังเพลงอยู่เช่นกัน
แต่หัวใจของฉันในทุกนาทียังคงถูกเธอครอบครอง เธอประดุจดวงจันทร์นี้ที่ยังคงไม่ยอมปริปาก
เสียงไวโอลินบรรเลงเพียงลำพัง ท่ามกลางจันทร์กระจ่างที่เอนพิง ฤดูใบไม้ร่วงที่ลึกซึ้ง ความคะนึงหาของฉัน ความปรารถนาของฉันจะคงอยู่สืบไป…
ผ่านไปหลายนาที ท่านแปดถึงเพิ่งจะส่งข้อความในกลุ่มอีกครั้ง
“เพลงนี้เข้าท็อปห้าแน่นอน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ต่อ
“ฉันก็จนปัญญาแล้วว่ะ อีกฝ่ายเขาจะขึ้นมาเป็นท่านเจ็ดคนใหม่ให้ได้เลย ไม่งั้นเจ้าเจ็ดนายก็ลาออกจากกลุ่มไปซะเถอะ”
ท่านเก้า: “ออกจากกลุ่มไปเหอะ”
ท่านเจ็ด: “ลากเขาเข้ามาในกลุ่มก็จบเรื่องแล้ว เปลี่ยนชื่อกลุ่มโดยตัดคำว่าฉีโจวออก ให้เหลือแค่สามผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการเพลง ทีนี้ในกลุ่มสามผู้ยิ่งใหญ่จะมีสี่คน มันก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลใช่ไหม”
ท่านแปด: “…”
ท่านเก้า: “…”
ทั้งสามคนแน่นอนว่าหยอกล้อกันเล่น ทว่าท่ามกลางคำล้อเลียน ทั้งสามคนเลี่ยงไม่ได้ที่จะยอมรับความจริงข้อหนึ่ง นั่นคือระดับของหลินจือไป๋ในฉีโจวแทบจะไม่มีคู่ต่อสู้เหลืออยู่แล้ว เมื่อพิจาร
