ณาถึงอายุของอีกฝ่ายด้วยแล้ว…
อย่าว่าแต่เจ้าเจ็ดที่รู้สึกว่าอีกฝ่ายยืนอยู่ในระดับเดียวกับตนเลย แม้แต่ท่านแปดและท่านเก้าที่ในใจยังรู้สึกว่าตนเองแกร่งกว่าหลินจือไป๋ ต่างก็รู้สึกหมดแรงขึ้นมาแวบหนึ่ง อีกฝ่ายยังหนุ่มเกินไป
จริงๆ แน่นอนว่าความรู้สึกหมดแรงก็ส่วนหนึ่ง แต่คนที่ลำบากใจที่สุดในตอนนี้คือเจ้าเจ็ด เพราะสถิติของเขากำลังจะถูกหลินจือไป๋ตีเสมอ นอกจากว่าท่านเก้าจะลงมือ แต่เจ้าเจ็ดรู้สึกว่าท่านเก้าเหมือนไม่คิดจะลงมือ และเขาก็ไม่กล้าไปรบกวนอีกฝ่ายด้วย
เพราะหลังจากที่เขาถูกหลินจือไป๋ใช้เพลง ‘ชอบเธอ’ ที่ชื่อซ้ำกันตบหน้าอย่างจัง เขาก็ไปขอร้องให้ท่านแปดช่วยลงมือแล้ว แต่ดูท่าแล้วก็ยังเปลี่ยนผลลัพธ์ที่สถิติของเขาจะถูกตีเสมอไม่ได้อยู่ดี เจ้าหนุ่มคนนี้มันโหดจริงๆ!
เพื่อที่จะตีเสมอสถิติของเขา ถึงกับเตรียมเพลงไว้เยอะขนาดนี้เชียวเหรอ!
นี่คงจะเป็นบทสรุปสุดท้ายแล้วละมั้ง หลินจือไป๋ตีเสมอสถิติสูงสุดของเขา ท่านแปดยังคงนำอยู่ และท่านเก้าก็ยังคงนำลิ่วต่อไป…
“ท่านเจ็ด! ไม่ดีแล้วครับ!”
ในขณะที่ท่านเจ็ดกำลังคิดแบบนั้น ผู้ช่วยก็โทรศัพท์มาหาเขาอย่างกะทันหัน
“มีอะไรต้องตื่นตระหนกขนาดนั้น?”
ท่านเจ็ดกำลังอารมณ์บูด น้ำเสียงจึงไม่ค่อยดีนัก
ผู้ช่วยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“หลินจือไป๋ปล่อยเพลงอีกแล้วครับ!”
ท่านเจ็ดพ่นลมหายใจ
“รู้แล้ว ก็ไอ้เพลง ‘ยามค่ำคืน’ อะไรนั่นใช่ไหมล่ะ”
ผู้ช่วยส่ายหน้า
“ไม่ใช่ครับ!”
ท่านเจ็ดชะง
