ี่เห็นแก่ตัวที่สุดคนนั้นคือคุณใช่ไหม!?”
“ความเสียใจเก็บไว้ที่ใจผมก็พอ จะได้ไม่ต้องลำบากให้คุณลืม รีบไปกันเถอะ!”
“เดี๋ยวผมค่อยกลับบ้านเอง…”
นี่คือตอนจบที่หลินจือไป๋แก้ไขบทใหม่
ต่อให้เป็นหมาก็ต้องมีความรู้สึกสิ ความผูกพันตลอดหลายปีของพระรอง ยามจากลาอย่างน้อยก็น่าจะแลกมาซึ่งความปวดใจและน้ำตาของนางเอกได้บ้างไม่ใช่เหรอ?
อย่างไรเสียหลินจือไป๋ก็เข้าใจแบบนั้น
ส่วนวิธีการนำเสนอเนื้อเรื่อง หลินจือไป๋ได้หยิบยกเอามุก ‘อวิ๋นเผิงวิ่งตามรถ’ มาใช้อย่างยืดหยุ่น
แม้แต่บทพูดก็เหมือนกับตัวละครในหนังเรื่อง ‘I Belonged to You’ ในโลกเก่าเป๊ะๆ
โดยเฉพาะประโยคที่ว่า ‘เหยี่ยนจื่อ ถ้าไม่มีเธอฉันจะอยู่ได้ยังไง’ เรียกได้ว่าเป็นแก่นแท้เลยทีเดียว
และหลินจือไป๋เพียงแค่เปลี่ยนชื่อ ‘เหยี่ยนจื่อ’ เป็นชื่อนางเอกของหนังเรื่องนี้เท่านั้น แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับไม่ด้อยไปกว่ากันเลย!
แน่นอนว่า
เป็นเพราะตัวละครต้นฉบับหน้าตาไม่ค่อยดีเท่าไหร่
และหนังเรื่องนี้จะอย่างไรก็เป็นแนววัยรุ่น มีความเป็นไอดอลอยู่บ้าง พระรองเองก็หน้าตาดีใช้ได้
ด้วยเหตุนี้
หลินจือไป๋จึงใส่เพลง ‘ก็ปล่อยให้ฝนห่าใหญ่นี้ตกลงมาให้หมด’ ของวังซูหลง เข้าไปเป็นเพลงประกอบหลังฉากนี้ ซึ่งถือเป็นการจัดการแบบหนังวัยรุ่นจ๋าๆ ไม่ได้มีระดับสูงส่งอะไรนัก แต่มันช่างเข้ากับสถานการณ์สุดๆ เหมาะสมลงตัวที่สุด
………………………………………………..
