วกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เป็นความจริง ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าก่อนหน้านี้ที่อาจารย์เสินไหว้วานให้คนช่วยรวบรวมข้อสอบถงซื่อในอดีตไปทั่วนั้นทำไปเพื่ออะไรกันเล่า?”
“แต่ก็อาจไม่ได้ทำไปเพื่อจูซุ่นเต๋อก็ได้นี่นา คนเป็นอาจารย์จะช่วยลูกศิษย์เตรียมตัวก่อนลงสนามสอบก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือขอรับ?” ซุนโส่วยกตัวอย่างเพื่อนร่วมสำนักของเขาในปีนั้น
ถึงเขาจะไม่สามารถเข้าร่วมการสอบขุนนาง แต่ก็เคยใช้เงินจำนวนมากเพื่อเข้าไปร่ำเรียนในสำนักศึกษา
ปีนั้น ก่อนที่สหายร่วมสำนักของเขาจะลงสนามสอบ อาจารย์ก็เคยเอาข้อสอบของปีก่อนหน้ามาสอนเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
นายท่านผู้เฒ่าซุนส่ายศีรษะ “ไม่เหมือนกัน ตอนที่เจ้าเรียนหนังสือ อาจารย์ของเจ้าแค่เอาตัวอย่างคำตอบที่ทำได้ค่อนข้างดีมาสอนพวกเจ้าว่าควรทำให้ได้ถึงขั้นไหน ที่ผ่านมาอาจารย์เสินก็ทำแบบเดียวกัน แต่ปีนี้เขารวบรวมข้อสอบจำนวนมาก กล่าวได้ว่ารวมข้อสอบในช่วงสิบปีมานี้ แล้วนำมาแยกตามหัวข้อสอบ…”
เขาทราบเรื่องเหล่านี้ได้ก็เพราะแม้ว่าตระกูลซุนจะตกต่ำลงแล้ว แต่เส้นสายในอดีตยังคงอยู่
มิตรสหายที่เคยคบหากันในอดีตพอได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับตำบลอันจิ่วก็มักจะส่งต่อมาให้เขา
ความเคลื่อนไหวของอาจารย์เสินอาจเล็ดลอดสายตาคนอื่นในตำบลอันจิ่วไปได้ แต่ไม่อาจรอดพ้นจากหูตาของเขาซึ่งรู้จักผู้คนกว้างขวาง
หากพ่อค้าไม่มีเส้นสายก็คงไม่ทันข่าวสาร
หากไม่ทันข่าวสารก็อย่าหวังเลยว่าจะช่วงชิงโอกาสได้ก่อนพ่อ
