ระจันทร์ตอนห้าทุ่ม โดยใช้ข้อความอ้างอิงจากสองประโยคที่คลาสสิกที่สุดใน ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ ว่า ‘เพียงปรารถนาให้ผู้คนอยู่ยั้งยืนยาว ร่วมชมจันทร์นวลแม้อยู่ไกลนับพันลี้!’
…
ในขณะเดียวกัน
กลุ่มแชทแขกรับเชิญรายการ ‘เยือนเขาลี่ซาน’
แขกรับเชิญทุกคนต่างก็ได้รับรู้ถึงวีรกรรมของหลินจือไป๋แล้ว
โจวหานจิ้น “@หลินจือไป๋ อาจารย์ไป๋ตี้พาผมบินด้วยนะ (กอดขา)!”
ฉีเจียนเจีย “@หลินจือไป๋ ยินดีด้วย”
ฉีเทียนเหวิน “เช็ด! @หลินจือไป๋ บิ๊กบอสครับ ทำไมพริบตาเดียวคุณกลายเป็นนายกกิตติมศักดิ์วงการวรรณกรรมฉีโจวของเราไปได้ล่ะเนี่ย?”
ฉูฉู่ “เจ้านายคะ คืนนี้สาวใช้ตัวน้อยอุ่นเตียงให้ได้นะคะ (เขิน)”
หานเยว่ซวง “ฮ่าๆ ฉูฉู่ ทำไมจู่ๆ ก็ 456 ล่ะ?”
หลานเหย่ “ท่านมหาเศรษฐีโคตรเจ๋ง! แล้ว 456 หมายความว่าไงเหรอ?”
เย่จวินจี๋ “เคยเรียนโน้ตดนตรีไหม?”
หลานเหย่ “…พวกวงการเพลงนี่เล่นกันลึกจริงๆ”
หนิงหลิง “คืนนี้ตอนไลฟ์ฉันดูงานกวีตลอดเลย กรี๊ดดดด ฉันประกาศเลยว่าสเปกของฉันต่อไปนี้คือท่านมหาเศรษฐี@หลินจือไป๋!”
ฉินเลี่ยน “เธอจะ fasola[1] ด้วยเหรอ? ไปต่อแถวข้างหลังก่อนไป”
เย่อิง “เขานอนหลับไปแล้ว”
ทุกคน “…”
อย่าพูดจาให้คนเข้าใจผิดง่ายๆ แบบนั้นสิเฮ้ย!
แม้ในก
