เป็นฉากที่น่าอัศจรรย์ใจและผิดคาดอย่างยิ่ง ตามหลักการแล้วการที่คนฉินโจวคนหนึ่งจะมาดำรงตำแหน่งสูงในวงการวรรณกรรมฉีโจว ควรจะทำให้ชาวฉีโจวจำนวนมากออกมาต่อต้านมากกว่า
ทว่าเมื่อหูเหวยและสืออวิ๋นประกาศว่าจะให้หลินจือไป๋ดำรงตำแหน่งนายกกิตติมศักดิ์นี้…
ไม่ใช่แค่ปัญญาชนชาวฉีโจวในที่นี้ซึ่งมีระดับฝีมือและชื่อเสียงโด่งดังจะไม่มีใครคัดค้าน แม้แต่ผู้ชมชาวฉีโจวที่กำลังรับชมการถ่ายทอดสดผ่านทางโทรทัศน์หรือออนไลน์ก็ไม่มีใครคัดค้านเช่นกัน!
เหตุผลสำคัญที่สุด
ก็คือบท ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ ที่หลินจือไป๋เขียนนั้นมันน่าทึ่งเกินไป!
สืออวิ๋นถึงกับอ่านบท ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ ซ้ำอีกรอบพร้อมกับทอดถอนใจว่า “นายกหลินยกตนเองเป็นแขกจากสรวงสวรรค์ ผมว่าไม่มีอะไรไม่เหมาะสมเลย ด้วยระดับความสูงส่งของกลอนบทนี้ จะแต่งตั้งให้เป็นเซียนแห่งกลอนร่วมสมัยก็ย่อมได้!”
“คำพูดนี้ยังไม่ถูกนัก”
หูเหวยแย้ง “คำว่าเซียนมันดูเลื่อนลอยไปหน่อย มิสู้แต่งตั้งเป็นปราชญ์แห่งกลอนจะดีกว่า”
ทั้งสองคนรับส่งกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ทำเอาหลินจือไป๋เหงื่อตก อย่าได้คิดว่าตาเฒ่าสองคนนี้แค่โม้กันสนุกปากไปวันๆ นะ
คำพูดที่ออกจากปากคนที่ต่างกันย่อมมีน้ำหนักต่างกัน แค่หูเหวยกับสืออวิ๋น
